Samengevat: kerstavond zag ik hem voor het eerst. Hij deed de deur open en hoewel totaal niet de doelgroep dacht ik: zó, knappe knul. Dat zei ik dan ook. Zo’n jonge man ‘met zonder haar’ en een goed lichaam en mooie kop. Niets niet overdreven stoer of onder de tattoos of wat. Hij bleek een fantastische gastheer. Hij zei alleen niet veel. Het leek wel of hij bijna therapeutisch bezig was met het inschenken van drankjes, het afdrogen van de borden die uit de vaatwasser kwamen en het beoordelen van de gerechten die hij samen met zijn vriendin had gemaakt. Later herkende ik dat gedrag. Zijn moeder kan ook als afleiding uren bezig zijn met het snijden van groenten, het uitproberen van recepten, het zoeken naar de juiste en mooiste kookspullen en zo haar dagelijkse zorgen vergeten.

Tot zo ver niets bijzonders. Bleek alleen dat genoemde jongeman marinier is. En uitgezonden is geweest naar oorlogsgebieden ver weg. En gewond is geraakt. Dat zijn ogen dingen hebben gezien die jonge noch oude ogen zouden moeten zien. Beslissingen heeft moeten nemen die levensbepalend zijn voor hem, vriend en vijand. Zo’n man die je wel eens ziet in films. Amerikaanse films weliswaar want hier in Nederland, en ik denk zelfs Europa, heeft men de mond vol van veteranen, bevrijdingsfeesten en andere dingen uit het verleden maar je hoort bijna nooit, tenzij je zo iemand kent en dan nog houden ze hun mond over zaken die niet uit te spreken zijn, jongens en mannen over hun ervaringen in verre oorlogslanden.

Deze man spreekt ook niet. Gedeeltelijk omdat sommige missies geheim moeten blijven en andere te erg zijn om onder woorden te brengen. Dat denk ik tenminste. Hij heeft blijkbaar wel alles gedaan wat hij moest doen en waarschijnlijk nog wat extra’s. Hij is uitverkoren om trainingen te geven aan andere jongens zo als hij. In wat precies weet ik niet. Want nogmaals: gekken haasten zich naar binnen daar waar wijzen aarzelen. (Fools rush in where angels fear to tread. Alexander Pope). En hoewel ik geen engel ben, ben ik ook niet gek. Die trainingen zullen de eerstkomende drie jaar in beslag nemen en plaatsvinden in de USA en Canada. Hij blijkt dus best een hot shot, deze man die wel een conversatie kan voeren over het eten en afschieten van wild maar verder zwijgt.

Gisteren nam hij afscheid van zijn moeder. Ik mocht daar bij zijn. Zo zit die familie in elkaar. Om precies 16.15 cirkelde een chinook over het huis van mams die met tranen in haar ogen als een gek stond te zwaaien met een rood T-shirt op het balkon. Om zijn aandacht te trekken. Aandacht die niet alleen hij maar al die andere jongens en mannen die toch maar hun ding doen in die fakking oorlogen waar ze in principe waarschijnlijk niet om gevraagd hebben, verdienen. Dat ze niet geestelijk instorten. Nu of over 20 jaar. Aandacht in het NU. En ja, 4 mei moet ook blijven bestaan en Bevrijdingsdag moet ook gevierd.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *