Er was een tijd dat ik niets te verliezen had want ik had niets. Twee prachtige kinderen daargelaten maar ik was al zo ver dat ik uit angst ze te veel te belasten alles maar een beetje oppervlakkig hield. Kinderen moeten zich geen zorgen hoeven maken over hun mamma, andersom houdt het nooit op. Maar verder was er dus inderdaad niets. Een grote leegte, materieel en emotioneel. Dat eerste was lastig, heel lastig zelfs. Maar ik was het in die jaren wel gewend geraakt en wist dat een mens niet veel nodig heeft, qua materie. Een dak, een plek om te slapen en eten. En wifi, dat wel.

De emotionele leegte was erger. Zij die mij kennen weten dat ik in die tijd reuze bijdehand en scherp was en dat kon ook makkelijk, er zat toch geen gevoel achter dus dan kun je lekker schoppen en schijt hebben aan alles. Maar onder emoties valt ook verdriet en daar kon ik natuurlijk niet aan beginnen. Als er een sluisje open zou gaan zou ik die met alle macht nooit meer kunnen dichtkrijgen en verdrinken. In zelfmedelijden, dat ook en dat geef ik grif toe. Volkomen nutteloos want hoewel je veel dingen niet in de hand hebt is een mens verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Pure pech en ongeluk, zoals bijvoorbeeld ziek en zeer, daargelaten. Ik was de hele dag druk met overleven in plaats van leven en geloof me, daar gaat een hoop tijd in zitten.

Ik was niet bang. Nooit geweest. Want ik had al niets dus dan kun je niets verliezen. Het spreekwoord β€˜niets te verliezen en toch bang’ ging niet op.

Kijk naar de schaal van Maslow. Mijn primaire biologische behoeften waren ook in die tijd al vervuld, ik had te eten en ik kon poepen zeg maar. Bestaanszekerheid niets, noppes, nada.Β  Sociale behoeften? Ach, niemand zit te wachten op ellende dus ik zocht gewoon maar nooit contact met iemand. Ja, op datingsites maar dat is wat anders en daar heb ik genoeg over geschreven lijkt me. Erkenning kreeg ik van niemand, mijn huisgenoot en kinderen daargelaten. Eerste deed dat echter niet uit liefde maar omdat hij ook in een pokkensituatie zat en op zoek was naar geld om daar uit te komen. Zelfontplooiing kwam ik al helemaal niet aan toe, ik kon met moeite GTST volgen.

Dat alles is veranderd. Ik ben er weer en ik leef in plaats van te overleven. Daar ben ik uiteraard heel erg blij mee. Maar het gevolg is dat ik bang ben, alles kan me ook weer afgenomen worden. Mijn lief kan zo maar weer de plaat poetsen of een streek uithalen. Ik woon in een grote-mensen-huis met alles er op en eraan maar zekerheid is er nooit. Geld blijft een kutprobleem, nu gaat het even redelijk en heb ik werk maar dat kan tijdelijk zijn. Vastigheid is er niet. Mijn gezondheid is goed maar er zijn heel dichtbij gevallen geweest dat ook dat zo maar weer kan veranderen.

Dus ben ik nu wel bang. Ik sta doodsangsten uit zelfs. Alles te verliezen en bang. Spreekwoorden kloppen niet altijd.

 

8 thoughts on “Alles te verliezen en toch bang

  1. Lieve Inge,

    Hier alles verloren en alles weer gevonden! Bang om het kwijt te raken? Nee want ik weet dat ik weer leef in plaats van besta! Jij verliest helemaal niets meer lieverd!

    Kus Frank

  2. ingeborg je weet ik ben ook alles kwijt geraakt maar overleven dat deed ik nu gaat alles prima ook voor jouw is en komt die tijd groetjes Peter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *