Ik ga niet piepen, hoewel me dat wel eens verweten wordt, maar het is een feit. Ik heb sinds zeven jaar geen echt thuis gehad. Wel woonruimte in diverse vormen en kleine maten maar nergens dat het waard is een bordje met ‘home’ voor het raam te hangen. Hoewel ik daar een pesthekel aan heb. Ik ben het gevoel kwijt van het hebben van een thuis. Ik snap het niet en daar kan geen bordje, inloopmat of theepot wat aan doen.

Heel, maar dan ook heel langzaam en met vallen en opstaan en frustraties en onzekerheidjes, begin ik echter te wennen aan het hebben van een plaats waar het veilig en warm is. De man der mannen is mijn huisgenoot en helpt me daarbij. Soms. Hij heeft namelijk ook zijn eigen muizenisjes. Moet gezegd dat als hij met een koptelefoon op naar een serie zit te kijken, of wat anders, dat zou ook zo maar kunnen, hij als ik dan praat vaak die koptelefoon weghaalt even. En heel soms, in zijn slaap, liggen we lepeltje -lepeltje en blijer kun je me niet maken. De wereld wordt eenvoudig als je aan het opklauteren bent.

Gevolg van dit alles is dat ik ook weer moet koken. Want zoals het bij een echte man betaamt zijn er strenge regels hier. Ik ga over het huis en hij over de auto’s. Hij zet de vuilnisbakken buiten als hij daar aan denkt en ik doe de was. Ik kook en hij laat de hond uit. Het is dan weer niet zo dat hij voor het geld zorgt en dat ik de recepten uit de Allerhande inplak en mijn nagels kan laten doen maar de ouderwetse basis is er.

Dat koken dus is nogal wat. Jaren geleefd op blikjes tonijn. Daar zit van alles in. Ik zei dus ook eerlijk bij zijn aanbod om huis, haard en huur te delen dat ik geen keukenprinses ben. Terwijl ik natuurlijk wel 20 huwelijkse jaren goede, lekkere en gezonde maaltijden heb bereid. Ik dacht het kwijt te zijn, fietsen kan ik ook niet meer en zwemmen waarschijnlijk alleen in tropische zeeën. De ultieme test is dan natuurlijk de bal. De echte Hollandse gehaktbal die pruttelend in een braadpan bal ligt te zijn. Met een uitje en een beschuitje en een ei. Meende ik me te herinneren.

Dus toog ik vandaag naar de buurtsuper waar het half-om-half gehakt in de aanbieding was. Dat gevoel alleen al, dat zo’n kiloknaller in je mandje ligt en dat je mee mag doen met de grote mensen. Ik groeide. Ik genoot. Wat jij daar met je kant en klare pizza in je karretje en je plofkip en je ‘beetje van mezelf en een beetje van Maggi’ hoofd. Opzij, hier kom ik met een familiepak gehakt.

En ja hoor. Ze liggen te glimlachen in de pan. De ballen voor mij en de man der mannen. Slechts een klein beetje aangebrand en her en der een barst vertonend. Het blijkt dat ballen draaien hetzelfde werkt als met het hebben van seks. Dat verleer je niet. Beetje droog zijn ze wel. Maar daar wist de man der mannen toch raad op?

5 thoughts on “De ballen bij de man der mannen

  1. Gehaktballen zijn de ultieme vorm van Hollandse kookkunst. Een mooie lekkere bal is een lust voor het oog en de smaakpapillen, twee is echter beter!

  2. Ahhh, thank you so much for this post. It's so refreshing to hear. There are so many mieconcsptions about what healthy foods really are. I was eating an avacado the other day and was told by my co-worker that she "loves avacados but had to stop eating them because of all the saturated fat". She carried on eating her Lean Cuisine. 🙂

    1. Think you misunderstood the message beneath my words. Maybe ‘cause you are a native English speaker? The oldfashioned meatball is used as a symbol. Nevertheless I am honoured you at least read my blogs. They are hard to translate Moon, full of irony and hidden puns. That is the beauty and also the beast in langages. x

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *