Biedt zich aan tegen elk aannemelijk bod ~ IngeborgBaumann.com

Op drie keer zes weken na ben ik vanaf mijn 16de altijd werkzaam geweest. En die eerste twee zes weken waren omdat ik even een kind had gebaard. De laatste zes duren me veel te lang en zullen nog wel in aantal toenemen. Kan iedereen het nog volgen met al die getallen? Woordjes als middel om geld te verdienen ontdekte ik namelijk pas rond mijn veertigste, hoewel ik een 10 scoorde met mijn eindexamenopstel en daarna maar naar de lerarenopleiding Nederlands ging. Alles buiten Rechten en Nijenrode was volgens mijn ouders het sponsoren niet waard en HBO was een makkie dus ik kon er bij werken.

Laatste jaar van die studie combineerde ik nog even met een paar marketingdiploma’s en de wereld lag voor me open. Dacht ik. Maar het waren de jaren tachtig dus vliegers gingen wel op maar bleven niet in de lucht. Ik was toen al een onrustig typetje. Ik heb cosmetica, verzekeringen en hypotheken, confectie en woordjes verkocht in de loop der jaren. De woorden bevielen me het best hoewel ik ook goed was in de rest. De enige vaste banen die ik had waren in het bank- en verzekeringswezen en jullie zullen begrijpen dat ik daar toen ik het kunstje eenmaal door had geen brood meer in zag. Ik verdiende echter brood plus beleg altijd heel best.

Klein intermezzo daargelaten toen ik uit noodzaak in de spoelkeuken stond maar daar ben ik overheen en ik heb er een lesje nederigheid geleerd plus schoonmaken en broodjes smeren. En ik kan een kroeg runnen maar dat zet ik niet in mijn CV.

Omdat ik altijd bleef schrijven en dat goed deed kwam ik een jaar geleden in contact met een bedrijf dat me leuk vond en me een freelance contract aanbood. Na wat aandringen werd dat omgezet in een baan voor 40 uur. Dus vulde ik fluks mijn verzameling kokerrokjes aan, buiten copywriting mocht ik ook de marketing doen en dat vraagt natuurlijk om dominant kleedgedrag, en reisde elke dag twee uur om het zuiden van het land te bereiken. Ik vond het nog leuk ook. Bedrijf vond mijn werk prima maar mij niet leuk. Ik was te Amsterdams. Eufemisme voor geen blad voor de mond, spontaan, eerlijk en bijdehand. Lijken mij geen verkeerde eigenschappen voor iemand die zakelijk en creatief combineert. Zij wel. Ik paste niet in het team en contract werd niet verlengd.

En dan ben je ver over de 50 en moet je na 25 jaar gaan solliciteren en je fakking netwerk weer gaan opbouwen. Ik geef niet op maar het is wel een opgegeven zaak. De arrogantie die zich uit in niet eens reageren op een brief is onvoorstelbaar. De minachting als ze het hebben over ‘niet in aanmerking komen’ terwijl je dat absoluut wel komt is uitermate frustrerend. Kut op met je puistenkop en je domme in fout Engels uitgesproken termen. Ik trek je achter je bureau vandaan na drie pogingen pas afgestudeerde rotmeid. Ik kon godverdomme je moeder zijn debiele puber met je pak van Suitsupply. Ga lekker in een spoelkeuken staan en laat mensen die hebben leren relativeren en kunnen denken en kennis hebben het werk doen.

 

LinkedIn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *