De armoede en de rijkdom van de crisis

Laten we eerst even duidelijk stellen dat deze bizarre tijd ons allemaal treft. Wereldwijd en in alle gradaties van erg tot niet te bevatten zo erg. Daar gaat het nu even niet over. Het gaat ook niet over het feit dat de financiële ramp die ons nu lam slaat een klein beetje wordt verzacht door de tegemoetkoming van de overheid maar dat voor sommige beroepen en leeftijden de kans op weer opstarten na de crisis minimaal is. Dat weten we.

Herinneringen

Vervelen hoeven we ons ook niet want Facebook heeft zo veel quizjes de wezenloze wereld ingeslingerd dat ons geheugen zowel als onze irritatielimiet danig op de proef worden gesteld. Goeroes, psychologen en Sjamaanse heksen raden ons aan om vooral in het NU te leven aan de ene kant. Alsof er enig toekomstperspectief zou zijn hierna. En aan de andere kant moeten we weten wat er nummer 1 stond aan deuntje op onze geboortedag of, en dat is dan handig voor de oudjes, op onze 18de verjaardag. Behoor je niet tot een van deze twee doelgroepen ben je waarschijnlijk te oud en hoeft je geheugen niet geprikkeld te worden. Hetzij omdat je al in het verleden leeft hetzij omdat je je eigen naam niet eens meer weet. En de jeugdfoto’s -zonder commentaar godzijdank- maken dat ik me elke dag weer schuldig voel dat ik nooit goed ben geweest in het aanleggen van albums. Noch op papier noch in de Cloud of waar dan ook.

Beeldbellen

Alle contact dat we hebben in real life is met de poes en eventuele huisgenoten. Ook daar gaan we het niet over hebben. Ook niet over de spanningen die dat met zich meebrengt. We hebben het niet over het gemis van lijfelijk contact met onze kinderen die niet meer bij ons wonen. Nooit geweten dat ik zo’n knuffelbehoeftige ben. Nooit geweten ook dat ik ongemerkt mensen áltijd aanraak. Laten we het hebben over het contact dat we virtueel hebben. Via telefoons met beelden. Je weet wel. Zelfs de boomers snappen dat nu.

Dit contact maakt dat je je in ieder geval van boven moet aankleden en dat een lippenstiftje en/of bijhouden van de weekbaard gewenst is. Dat scheelt al. Er is een week voorbij waarin ik mezelf betrapte op het niet al de dag tevoren bedenken wat ik aan zou trekken. Dat is een zeer ernstig verschijnsel van apathie voor mij. Blijkbaar gaat met dit online contact zakelijk alles gewoon zijn gangetje. In uitgeklede vorm in veel gevallen maar dat is logisch. Er gaan stemmen op dat in de toekomst vergaderzalen, kantoren überhaupt en werkplekken tussen je collega’s overbodig worden. Dat we zó gewend gaan raken aan dit soort van werken zonder wezenlijk contact dat we straks niet anders meer doen. En nu oma kan facetimen hoeven we daar ook niet meer zo vaak langs na Corona. Als ze er dan nog is.

Rijkdom

En dat zou de grootste armoede betekenen die deze crisis met zich meebrengt. Ik ben absoluut geen op visite gaander, geen verjaardag bezoeker, geen feestvarken of samen bakkie doener. Ik ben zeer zeker niet de meest uitgescheten uitdrukking van het sollicitatieformulier, de ‘mensen mens’. Maar de rijkdom die intermenselijk contact met zich meebrengt waardeer ik nu als nooit tevoren. Niet eens alleen met familie of vrienden en kennissen. Met iedereen. Het meeleven en de verbondenheid die we nu voelen loslaten van mens tot mens zonder scherm ertussen. Dát zou wat zijn!

Ik weet, het zijn ouwe hippie gedachten van iemand die nooit hippie was. Ik ga me maar eens douchen. Er wil een vriendin bellen met beeld.

2 thoughts on “Contactloos Corona

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *