Daten met sukkels

Vloek of gave?

Je kunt het een vloek of een gave noemen. Ligt er aan hoe je het bekijkt.
Ik weet precies de foute jongens van de goede te scheiden. Klein nadeeltje is is alleen dat ik de foute jongens verzamel en de goede eigenlijk niet tegenkom.

Zo ook deze date.

Op de eerste foto zag ik al meteen hoe laat het was. Maar zijn ogen waren genoeg om te fantaseren over onze toekomstige kinderen en een vakantiehuis aan de kust van Marokko.
Zijn tweede foto was met wat vrienden. Zelfde jongens zelfde foute boel. Het contact liep echter soepel en soms moest ik zelfs hardop lachen om de grapjes die hij maakte. Voor mij genoeg om te stoppen met appen en elkaar eens in het echt te zien. Hij liet er geen gras over groeien en drie dagen na het date voorstel zat ik al in mijn beste pakkie te wachten op deze gladde jongen.
Hij kwam aan in een veel te dikke auto en toen hij die veel te dikke auto uitstapte zag ik dat hij niet vies was van een beetje sportschool.
Zijn benen waren zo gespierd dat ik mij alleen maar af kon vragen hoe ze in hemelsnaam in die net iets te strakke broek pasten.
Het horloge wat hij droeg was duurder dan mijn huis en de tanden in zijn mond waren zorgvuldig gezet in Turkije.
“Hey schat, sorry voor het wachten, ik beloof dat ik het goed met je maak”. Hij knipoogde erbij en ik vroeg me af waarom me dit nu ook alweer een goed idee geleken had.
‘’Die tas van jou, is die echt?’’
Dat die tas drie euro bij de kringloop had gekost deed er nu even niet toe en met mijn meest charmante glimlach loog ik: “Ja, gekocht in Parijs.’’
Dat huis aan de kust van Marokko was door het aangezicht van die strakke broek toch al verpest.
“Oh dus je houdt wel van een man met veel geld.’’
Deze opmerking deed pijn in elke vezel die er in mijn independent meiden lichaam zat. Wegrennen leek me geen gekke optie. Hoewel hij me natuurlijk zó kon inhalen met die dikke wagen. Ik lachte dus maar een beetje en tikte het eerste wijntje naar binnen alsof ik een volleerd carnavalsvierder was.
Terwijl hij druk aan het vertellen was dat hij even in between jobs zat maar er over geld nooit te klagen viel keek hij om de tien seconden zenuwachtig op zijn telefoon.
“Moet je nog ergens heen?” Vroeg ik ergens in de hoop dat hij ‘ja’ zou zeggen en onze wegen zich weer zouden scheiden.
“Nee lieverd, ik heb alle tijd om je beter te leren kennen.” Zijn ene mondhoek glimlachte en hij knikte trots om zijn eigen opmerking.
Hij was al weer druk bezig met het flexen van zijn gespierde bovenarmen en het diep in mijn ogen kijken toen mij ineens te binnen schoot dat mijn psycholoog mij vertelde dat mijn keuze van mannen vast te maken heeft met een ernstige vorm van bindingsangst.
Mijn psycholoog zou tijdens deze date niet trots op mij zijn. Dat was wel duidelijk.

Ineens pakte hij geschrokken zijn telefoon en keek in paniek om zich heen.
“Is er wat aan de hand? ”
‘’Sorry schatje je bent hartstikke lekker maar als ik nu niet wegga kan ik later geen Louis Vuitton tas voor je kopen.’’ Hij glimlachte paniekerig en nog voordat ik kon zeggen dat ik op de eerste date niet zoen, -behalve als het mij uitkomt, wat eigenlijk altijd zo is- liep hij al naar zijn auto en schreeuwde dat ik hem snel moest appen.

Mijn vrienden hebben dat ook zeker gedaan bij speciale gelegenheden, ik zelf heb zijn telefoonnummer snel verwijderd.

Charlotte Dubbeld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *