Het kan natuurlijk niet altijd goed gaan als huisgenoten. Zo prima kennen we elkaar nou ook weer niet dat we rozengeur en maneschijn kunnen verwachten en hemaworsten en gevulde koeken en zo.  Van de week was het dus zo ver. Knallende ruzie compleet met klappertandende hond en aanvallen en verdedigen en dreigen met uithuiszetting. Nou word ik niet snel kwaad maar als ik me onzeker of raar voel soms wel dus. De reden zullen we dit keer in het midden laten.

Wat ik dus deed, ik heb al sinds heel lange tijd niet het huis gedeeld met iemand, is weg gaan. Das het makkelijkst. Ik ben het dan zo kwijt. De andere partij niet, da’s nogal een driftharses en stijfkop. En dat kan dagen duren heb ik begrepen. Bijzonder onverkwikkelijk allemaal.

Ik werd thuis gebracht door zijn ex. Ook bijzonder maar zo zit het nu eenmaal. Voordat ik naar boven stampte, ik vond toen nog dat ik gelijk had, zag ik wel wat veranderingen in het huis. Moet opgemerkt worden dat we in diverse stadia van verhuizen en herschikken en puin ruimen verkeren. Wat er nou precies was veranderd zag ik niet in de gauwigheid. De volgende ochtend wel.

Man der mannen, nog steeds uiterst streng en mij negerend, had wat dingetjes neergehangen en geplaatst. Terwijl hij zich nooit met het huis bemoeit want het is een man. Hij vindt dat mannen over schroeven indraaien gaan en motoren afstellen en dat soort mannengedoe. Ik vind dat prima, ik hou daar van, het kan maar duidelijk zijn. Hij doet wel aan stofzuigen, dat schijnt weer wel te kunnen. Zal wel allemaal, ik heb nooit behaloos en een tuinbroek dragend de Opzij gelezen en me daar al helemaal niet naar gedragen. Een vrouw is een vrouw en een man is een man en als ze dat niet vrijelijk kunnen zijn is er wat mis met de maatschappij maar het is onzin om dan minder vrouwelijk of mannelijk te worden. Ik bedoel maar, een trap met een pump in het kruis komt harder aan dan met een verstandige sexloze loafer.

Waar ik me wel altijd tegen af heb gezet zijn de zogenaamde standaard dingen als een krans aan de voordeur, een bordje met ‘Home’, voor het raam en kunstbloemen en boeddha beelden in de vensterbank. Gewoon omdat ik dat te veel heb gezien bij mensen in mijn oude omgeving. Alsof ze niet weten waar hun huis is en denken dat de miljoenste replica van iemand die een levenswijze betoogt die zij nooit kunnen beoefenen toegevoegde waarde heeft. Dat hing en stond er nu wel. In de eerst lege vensterbank en voor het stoffige raam. Opgehangen en geplaatst door een boze man. En wat het ergste is, is dat ik niet weet of hij dat nou expres heeft gedaan of niet want hij weet van mijn fobie in dezen. Bedoelt hij nou dat het hier ook mijn home is en wenst hij me een spiritueel leven of neemt hij me gigantisch in de zeik de stinkerd? Ik weet het niet en ik ga het hem niet vragen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *