Ik weet niet hoe jullie het doen elke avond maar ik heb een vast ritueel. Voordat ik wegsukkel, de ene keer duurt dat wat langer dan de andere, droom ik mezelf een boek. Geen hoogstaande literatuur, dat niet. Want dan moet ik nadenken en dat is dus niet de bedoeling. De insteek is totale ontspanning en het achterlaten van dagelijks geneuzel. Het negeren van de staat van bankrekening, relatie en huishouden. Alle drie belangrijk en gelukkig staan maar twee van de drie er deplorabel voor. Maar ondanks die relatie ga ik graag en het liefst elke avond even vreemd. Ik droom mezelf namelijk in het decor van een Bouquetreeks niemendalletje. Als hoofdpersoon.

Dat doe ik al sinds mijn 16de jaar. Reken maar uit. En in al die jaren blijft het beeld hetzelfde. Ik verkeer in een tropische lodge, Italiaanse stad of redactie van een onwijs gaaf tijdschrift. Het is duidelijk waar mijn belangstelling in het leven ligt dus. Ikzelf ben onveranderd gestoken in designerkledij, mijn haar zit goed, mijn nagels zijn lang en ik heb een goddelijk lichaam dat lichtelijk gebruind is. Dat alles bereik ik door niets te doen, behalve af en toe mijn neus steken om de hoek van die redactie dan. Schrijven doe ik wel maar dan achter mijn laptop die staat op een veranda van eerder genoemde lodge. Of op een terras dat uitkijkt op het Gardameer, ik heb niet veel noten op mijn zang en waardeer ook gewoon wat volkser bestemmingen.

Het vreemdgaan is een ander verhaal. Tot mijn veertigste verjaardag deed ik dat met leeftijdsgenoten. Soms echt bestaand zelfs. Alleen in die setting dan he? Want ik ben zo trouw als een hond plus een schijtert. Was ik in een single periode bleef het ook meestal bij dromen want de datemannen waren niet bepaald de lekkertjes die ik me graag voor de geest haal. Na die cruciale leeftijd werd het een ander verhaal. Ik hou van stoer, gespierd, borsthaar en donker. Middellandse Zee types geen probleem, ik heb nooit aan discriminatie gedaan. Ook op het hoofd dienen lange donkere haren te zitten en daar de meeste mannen nog voor ze kaal worden kaal zijn, werd de reële doelgroep beperkt. Op één type na dan. Maar die had weer andere makke, ook lichamelijk.

En nu ben ik de 60 gepasseerd. En de dromen blijven hetzelfde. Ik merk wel dat het wat gaat vervelen, die setting en die mannen. En wordt het niet een beetje zielig op deze leeftijd? Ik durf nauwelijks in mijn beste lingerie voor een spiegel te staan. Laat staan dat ik me met wapperende haren, plus wapperende flubbers her en der, op tropische bestemmingen of nabij dat Gardameer waag. Wel weer langs het zwembad ergens op een kamp op Tenerife, maar dat is anders. Daar zijn de leeftijdsgenoten lang niet zo hip als ik me graag verbeeld te zijn en de jongeren pas bevallen en nog niet in vorm want ik ga buiten de schoolvakanties.

Hoewel: Ontwaar ik daar geen Johnny Depp lookalike van om en nabij de 35? Oh hemel! Stel nou dat zo’n jongen een Patricia Paay syndroom heeft? Wanneer kan ik naar bed met die gast?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *