Ik kan me herinneren dat mijn vader me met mijn kop onder de koude kraan duwde als kind. Omdat ik weer eens een driftbui had. Want die had ik. En volgens mij moest dat dan van Dr. Spock. Of het toen geholpen heeft weet ik niet maar feit is wel dat ik in de loop der jaren redelijk controle heb over mijn kwaadheid. Ik durf zelfs te beweren dat ik bijna nooit meer zo’n bui heb. Ik erger me stuk aan sommige zaken maar dat weten jullie. Daar schrijf ik dan over of spui mijn gal in de daartoe geschikte kanalen. Andere kant van de medaille is dat ik nooit meer driftig durf te worden. Drift maakt meer kapot dan je lief is. En ik heb al een scherpe tong als ik in een opperbeste stemming ben. Kun je nagaan.

Toen mijn zoon werd geboren zag ik het al aan zijn van kwaadheid vertrokken smoeltje toen hij nog maar net uit mijn buik werd getild. Weer zo’n driftkikker. Hartstikke boos natuurlijk want ‘laat mij ffe lekker met rust zeg. En dan nog wat, als je me lastig valt geef me dan tenminste eerst te eten anders ga ik meppen’. Zo’n koppie had hij en dat bedoelde hij. Iets in die strekking bedoelt hij nog steeds. Uitgegroeid tot een monument van een vent waar geen kwaad bij zit. Tot je aan hem en de zijnen komt. Of aan zijn vrienden. Er zijn gevallen bekend van oneigenlijk gebruik van zijn vechtkunsten. Dat hij als 11-jarige een klasgenoot tegen de schoolpleinmuur drukte toen dit vileine knaapje een vriendje van zoonlief pestte. Dat werd nog een heel ding. Waarbij mijn opvoedkunsten in twijfel werden getrokken want ik vond het eigenlijk wel een goede actie. Of dat hij op zo’n vermaledijde dorpskermis al om zich heen slaand een vriend van weer een pester probeerde te bevrijden. Toen was hij al veel ouder en weer liet ik het erbij. Neem me niet kwalijk.

Na wat vallen en opstaan de laatste jaren ben ik in de gezegende omstandigheden dat ik officieel verkering heb. Met de liefste en lekkerste en leukste man aller tijden. Met een enorme driftlijer. Zo kan het voorkomen dat er in een supermarkt echt en heel erg driftig wordt gereageerd als ik hem vriendelijk vraag even een pondje half-om-half te scoren terwijl de beste vent kipfilet in zijn hoofd heeft. Ik snap dat niet en zie het al helemaal niet aankomen. Er worden dan allerlei randverschijnselen aangehaald die in de verste verte niet met gehakt of zelfs vlees te schaften hebben. Ik treed even niet in detail. Maar goed, ik hou van die man dus probeer ik het te snappen. Na een uurtje mokken uiteraard want ik ben de heilige maagd Maria niet. En dan kom ik er achter dat de overtreffende trap van driftig ‘gedreven’ is. In zijn gedreven pogingen om alles goed te doen kan hij niet tegen zijn eigen falen. En dat moet er uit. Meteen, direct en boos.

Ik ken dat. Ik snap dat. En ik laat het er bij. Neem me weer niet kwalijk.

 

2 thoughts on “Driftig, driftiger, gedreven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *