Normaal? Nou ja, wat ik in de loop der jaren dan als normaal ben gaan zien. Dat je na wat geswipe tijdens het toiletteren een redelijk uitziend manspersoon ziet, even vluchtigjes naar zijn tekst kijkt want dat is doorgaans één pot nat en weer verder gaat met de dag. Meestal vindt zo’n type je dan ook leuk en begint slap te lullen. ‘Hoe gaat het met je?’, is een bekende openingszin en da’s raar want die man kent je niet. Of ‘zin in wat spannends?’, ook zoiets. Wat nou spannend? Ik had genoeg aan mijn kop en wat zij verstaan onder spannend is dat ze eerst een pasta’ tje voor je klaarmaken en daarna met jou aan de slag willen teneinde zelf klaar te komen. Voortijdig.

De uitzonderingen op deze regels hebben er voor gestudeerd zoals ik aan de lijve ondervond en met een van deze doorgewinterde internet junkies heb ik zelfs huis en haard en zo gedeeld. Ik was dus uitermate vast van zins nooit meer in een datingsite val te trappen. Ik geloofde er al een tijd niet meer in maar ja, ik doe nogal lang over mijn ochtendritueel en dat heen en weer vegen voor het afvegen is een verslaving.

Deze man overtrad al mijn regels. Mannen met petten plus zonnebrillen hebben wat te verbergen. En teksten met de woorden ‘liefde’ en ander romantisch geneuzel stuiten meer tegen de borst dan dat ze maken dat de schrijvers van deze shit in mijn bloes of broekje komen. Waarom weet ik nog steeds niet maar na wat heen en weer geschrijf gaf ik toch mijn naam en dus website aan deze Mark met de pet. Er volgde een, ik ga het gewoon zeggen, onwijs lieve en dus ongeloofwaardige app stroom. Compleet met YouTube links met toepasselijke nummers en schattige plaatjes en zo. Ik was, in al mijn ellende want er was tussendoor nogal wat gaande, in plaats van geïrriteerd geïntrigeerd.

Eerste ontmoeting was gezellig maar daar had ik er meer van gehad. Tweede was ook leuk maar ik bleef me uit alle macht verzetten tegen mijn gevoel. Gevoel dat me vaak genoeg bedrogen had en dat wijt ik niet aan een ander maar aan mezelf. Derde was uitermate prima. In de puinhopen van het huis waar ik had gewoond, met overal dozen, chaos en niets geen comfort bleef hij niet alleen staande en bood praktische hulp maar waren we zelfs in staat een soort eilandje van rust te creëren waar ik me bijzonder fijn bij voelde.

Eind van het verhaal? Ik hoop dat er geen einde aan komt. Ik heb, voor het eerst sinds decennia, vlinders in mijn buik die geen pijn doen. Geen onzekerheid, geen onveiligheid, geen wantrouwen, geen gewring in bochten waar ik niet uit kom omdat het mijn weg niet is. Bang ben ik wel. Want waar heb ik het aan verdiend? Ik met mijn fratsen en impulsiviteit. Hij is soms ook bang. Misschien hoort dat er bij. Dan zeg ik dezelfde woorden als in het begin. “Doe eens normaal joh!’’

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *