Eenzaamheid is de ergste vorm van gezelschap ~ Ingeborg Baumann.com

Ze denkt noodgedwongen vaak na. Noem het zelfs maar rustig tobben en piekeren. Eigenlijk doet ze dat haar hele leven al maar ze is sterk in het verbergen van emoties zolang als ze zich bewust wil  herinneren. Ze bedekt alles met een tot in het cynische aan toe laagje relativerend vermogen. Waarmee ze overigens niemand wil kwetsen maar daardoor wel zichzelf pijn doet. Ze is eenzaam.

Eenzaam in gezelschap. Eenzaam alleen. Niet onder de noemer ‘ik word niet begrepen’. Dat niet. Want als ze met mensen praat begrijpen die heus wel dat haar leven van nu geen lolletje is. Die komen dan met goedbedoelde en lieve raad. Want ze weten niet. Ze weten niet wat het is, ze weet het namelijk zelf ook niet. Het is makkelijk om de vinger te leggen op gebeurtenissen in haar leven die de aanleiding zijn voor die al dan niet in gezelschap doorgebrachte eenzaamheid. De oorzaak ligt ergens anders en als ze die zou ontleden is ze bang dat ze breekt. En dat mag niet. Buigen doet ze wel af en toe maar breken kan ze zichzelf en haar kinderen niet aandoen. Nooit. En vallen heeft ze genoeg gedaan, hoewel ze altijd weer is opgekrabbeld.

Maar dan, zo maar opeens is er iemand die weet en snapt. Haar pijn en eenzaamheid kent en beschrijft. Gewoon zo het is. Dat is heel confronterend en verschrikkelijk mooi. Iets wat ze niet kent ook. Iemand die ze nooit heeft ontmoet, met een ander verleden, van een andere leeftijd en haar eigen zorgen en verwikkelingen. En een liefde en wijsheid bezittend die haar in eerste instantie doet huilen maar gaandeweg een gevoel van berusting in haar opwekt. Die ander besteedt tijd aan haar, veel tijd. Gewoon tussen de dagelijkse beslommeringen door. Niet al 6 weken tevoren haar agenda moeten trekken om ‘af te stemmen’.

Die ander oordeelt niet en geeft geen raad. Die ander hoeft niet eens te luisteren, ze weet gewoon. En door haar weten lijkt het of ze begrijpt. Alles. Ze geeft een kracht door die grenst aan het bovennatuurlijke, wat het natuurlijk niet is. Het is de opperste vorm van natuur, van het wezen dat mens heet. Alleen zijn er niet veel die zo’n ziel hebben, zo zonder ego en zo eerlijk. Met zo’n natuurkracht.

Waarmee ze niemand te kort wil doen. Niemand om zich heen. Niet haar kinderen die zich best zorgen zullen maken om mamma. Niet haar trouwe vriendinnen die ze best heeft. Niet alle andere vormen van gezelschap die ze best heeft.  Zeker niet diegene die bijna dag en nacht contact met haar heeft, op afstand maar trouw in zijn meestal korte maar betrokken berichtjes. Waardoor ze in ieder geval niet desperaat op zoek gaat naar sterke mannelijke schouders want die heeft hij, ondanks de last die op zijn eigen schouders rust. Hij is haar man der mannen. Maar ook hij weet niet, hij snapt het alleen.

Wie ze wel even uit gaat kafferen zijn die mannen die godverdegloeiende denken te kunnen oordelen of zelfs profiteren van haar op wat voor manier dan ook. Even maar want eigenlijk doen die er geen hol toe.

Diegene er toe doet is die ene persoon, die zo maar opduikt en die weet. Zo iemand die je maar zelden tegenkomt en die er wel toe doet. Die maakt dat zij er toe doet.

 

 

1 thought on “Eenzaamheid is de ergste vorm van gezelschap

  1. Ik heb nu wel op ‘like’ geklikt maar dat dekt niet de lading die ik voel na het lezen van jouw tekst. Het is een mix gevoed door opzien naar, eerbied, bewondering, medelijden en zorgen. Weet daar even geen goed woord voor.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *