Het werd me deze week weer eens op bijzonder droevige wijze duidelijk. Het lijkt wel of iedere generatie steeds sneller wijzer wordt. Ik heb het dan ook over de door ouders gevreesde puberleeftijd. Ik heb het over jong- volwassenen, ergens tussen de leeftijd van pakweg 13 en 23 jaar. In mijn beleving speelde ik op 13- jarige leeftijd nog met poppen en jongens en op mijn 23ste alleen het eerste niet meer. Het waren woelige tijden met kraak opstanden, oorlogen en onvrede. Wat dat betreft is er weinig veranderd.

Ik was niet zo maatschappelijk betrokken toen en blijkbaar ook nog eens emotioneel geremd. Dat laatste heb ik nog wel en bedek ik met een laagje azijn of ik jank de ogen uit mijn kop of lig drie dagen voor apegapen op de bank.

Wat in mijn ouders omging daar had ik geen notie van. Ik ging ook niet in op hun gedrag, dat deed je niet in die tijd. We hadden dus nooit ruzie. Ik zat boven, ik was op school of met vrienden. Dat wat tegenwoordig chillen heet. We leefden langs elkaar en niet met elkaar.

Dat heb ik proberen te veranderen toen ik kinderen kreeg. Met als gevolg dat die alles tegen mij kunnen zeggen en ik tegen hen. Die zijn inmiddels de puberleeftijd al lang ontgroeid en hebben echt wel een oordeel over mij. Ik slik dat, herkauw en kom vaak tot de verrassende conclusie dat ze helemaal gelijk hebben. Precies zo ik het heb gezaaid komt het bij hen op ook al weet ik soms bij god niet wanneer ik die zaadjes dan gestrooid heb.

Maar die pubers van tegenwoordig kunnen er ook wat van. En wat heb ik een respect voor sommigen van hen. Deze week overkwam twee van die, in mijn ogen, kinderen het meest droevige en onvoorstelbare wat een kind kan overkomen. De onverwachte en zelfgekozen dood van hun vader. Dat komt niet uit de lucht vallen zo´n besluit. Ik heb daar best discussies en zelfs ruzies meegemaakt waarin pubers en ouder hevig met elkaar in de clinch gingen. Maar een pappa is een pappa, dat blijkt maar weer. Op respectvolle, lieve en waardige wijze hebben beide hartstikke jonge en kwetsbare meiden voor een volle rouwzaal hun woordje gedaan. Geen woord te veel en geen woord te weinig. Huilend en soms ook lachend. In bijzijn van hun ook puber vriendjes en vriendinnetjes en dus nog op de leeftijd dat je je groot moet houden, zeker voor je leeftijdsgenootjes.

Ik beweerde het al eerder. Er is iets gaande in de wereld. Iets wat alles overschrijdt. Wat aan kleinzieligheid, bekrompenheid, vooroordelen en leeftijden voorbij gaat. Ik vind het een magische ontwikkeling en diegenen die me kennen zullen beamen dat ik niet bepaald een groene smoothie drinkende zwever ben en ook geen oude hippie. Het is aan ons om met die ontwikkelingen goed om te gaan. En de jongere generatie daar in te begeleiden. En zij ons, dat blijkt wel.

 

2 thoughts on “Grote mensen zaken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *