Onder deze ruim op te vatten noemer ben ik tegenwoordig weer werkzaam op de meest dynamische plek van Nederland. Ik noem geen naam want ik ben daar in uniform dus ikzelf besta niet meer en mag mezelf in ieder geval niet meer als zodanig profileren. Er ging, zeker op mijn leeftijd waar een boodschappen briefje naar de buurtsuper en een ‘to do’ lijstje elke dag raadzaam zijn, een hel aan tests en leerwerk aan vooraf. Het is dat ze bij het uitzendbureau heel lief waren en me telkens een hart onder de riem staken en dat het mijn eer gewoon te na was om te bekennen dat ik absoluut gaar werd van al dat gedoe anders had ik het bijltje erbij neergegooid. Maar goed, ik ben er. Ik heb het pakje, de oorbellen en het knotje. Ik heb de smile op mijn face en ik weet de weg.

Ik heb dus ook weer een heel ander soort collega’s, merendeel dames. Plus een enkele heer. Waarvan weer slechts een zeer klein percentage het zou willen doen met dames. Ik ben dat niet gewend, zo’n omgeving. Mijn andere baantje op die plek was met collega’s die een heerlijke mengelmoes zijn met van alles wat. Het is dus even wennen allemaal. Vooral de rustpauzes zijn een tijd waarin ik het allerliefst niet praat, tenzij het met de groep is waarmee ik dit project startte een paar weken geleden. Ik ben niet zo’n prater en om eerlijk te zijn weet ik na afloop van mijn taakjes gewoon niet waar ik het over moet hebben. Je privéleven op tafel leggen lijkt me geen goed plan en mijn soort grapjes maken ook al niet.

Er komt nogal wat binnen op zo’n plek die een stad op zich is. Al die mensen met al die bestemmingen, nationaliteiten, bacillen en stress. Dat laatste is opvallend maar had ik al begrepen. Of je nu zakenman bent, op weg naar je kinderen in San Francisco, naar een all-inclusive resort in Kilimanjaro of appartement met kakkerlakken in Spanje bent, zodra je de draaideuren bent gepasseerd verander je in een onzekere stresskip. Mijn grootste taak binnen dat geheel is pappen en nathouden. En dat in alle soorten van talen en rekening houdend met allerhande culturele gewoonten. Je leert ze wel kennen, die culturen. De mensen uit India schudden pas met hun hoofd als ze je aardig vinden, Amerikanen vragen naar je dag terwijl het ze geen hol interesseert, mensen uit donker Afrika zijn gekleurd door ongeorganiseerdheid en Duitsers lachen inderdaad nooit.

Wat ik ook heb geleerd in die korte tijd is dat als mensen onheus tegen je zijn, en dat zijn ze want er gaat van alles mis en dat schijnt ingecalculeerd te zijn, ze het niet tegen jou hebben maar tegen je uniform. Ik zei al, ik besta in feite niet meer de uren die ik daar door breng. Dat is waar ik het meeste aan moet wennen, ik ben nogal een aandachtsverslaafde en word reuze graag aardig gevonden. En als men me niet aardig vindt dan ga ik wel zo bijdehand doen dat ze me een bitch vinden en dat vind ik dan ook wel wat hebben.

Ik ben daar en ik besta niet. Zo moet je het zien. Dat is wennen. Wat helpt is dat het pakje erotiserend werkt op de meeste mannen. Heb ik toch mijn dagelijkse portie aandacht en ik hoef niet eens te praten.

 

1 thought on “Happy to Help

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *