Heb uzelve lief ~ IngeborgBaumann.com

Ik had al snel door dat de door mijn ex-lief veel bezochte site Russian Bridge niets te maken had met het door hem gespeelde kaartspelletje. Dus toen ik hem aantrof in ons niet vaak gedeelde bed met een Zaans Meisje wist ik eigenlijk meteen dat ze geen conventies aan het doornemen waren. Vergeef me dat mijn drift even de overhand had op mijn verdriet en dat ik zijn pc en mobieltje in de Zaan smeet en het obese vrouwtje naakt op straat.

Want verdriet had ik wel. Heel veel, bijna ondraaglijk, verdriet en daar kon zijn hysterisch gespeelde berouw niet tegenop. Ik had echter ook een zaak, waar heel veel centjes in zaten, met hem. Dus toen hij voorstelde om naar een psycholoog te gaan en dat ik dan wel mee mocht, gaf ik, zij  het niet van harte, toe. Behulpzaam hield hij mijn handje vast bij het invullen van de vragenlijsten en projecteerde zo zijn eigen psychologische gebreken in mijn dossier. Ik had een narcistische persoonlijkheidsstoornis want ik wilde altijd gelijk hebben plus nog wat borderline achtige trekjes. Zeg nou zelf, het was toch raar dat ik zo verschrikkelijk boos werd om een vergissinkje dat nooit meer voor zou komen van zijn kant?

Het kwam er op neer dat na een aantal gezamenlijke sessies hij gratis rijlessen kreeg aangeboden om zijn, door ongevallen die overigens nooit hadden plaats gevonden, trauma voor autorijden op te lossen en dat ik zeer nodig verdere behandeling behoefde bij een andere hulpverlener.

Geen kwaad woord over mijn psycholoog, die ik in eerste instantie natuurlijk benaderde met het door mijn opvoeding ingegeven vooroordeel van geitensharensokken dragende zwever. Deze jongeman was er echter al zeer rap van overtuigd dat de stigma kant noch wal raakten. Het enige wat aan mij mankeerde is dat ik mezelf absoluut niet aardig vond. Barstend van de schuldgevoelens natuurlijk. Ik had mijn eenzame, maar best nog te redden huwelijk opgegeven en mijn kinderen opgezadeld met een scheiding die ze niet zagen aankomen. We waren namelijk een leuk gezin maar een afstandelijk setje.

Heel kleine stapjes nemend, elke week weer, kreeg hij me waar hij me hebben wilde, die briljante shrink. Bang als ik was om te breken, dus alles met mijn gebruikelijke cynisme benaderend, leidde hij me door mijn pijn heen. Tot de dag dat ik wel moest zeggen: ,,Dokter Rossi, kom maar op met die doos Kleenex.’’
Verder en verder ging hij, hij leerde me dat niet middle of the road zijn, met alle moeilijkheden van dien, ook een pluspunt kan zijn. Hij leerde me mezelf te verwennen als ik het moeilijk had. Stelde hij eerst nog een strandwandeling voor in harde tijden, later zag hij dat mijn killer heels aantrekken en een boek gaan kopen meer in mijn aard lag.

Hij gaf me de kracht om stappen te zetten die ik echt niet eerder had durven nemen. Ik zocht een baantje, verbrak de relatie en vond woonruimte. Wat er verder gebeurde weten de trouwe lezers.

Kom ik nu een vrouw tegen die, niet gezegend met enige schoonmaaktalenten, op haar knieën in de spoelkeuken 10 liter tomatensoep opdweilt. Wat een kanjer! Ontmoet ik een dame die trillend van de zenuwen toch op 56 jarige leeftijd solliciteert op een baan als copywriter, chapeau. Zie ik een type dat een interview afneemt met iemand die niets los wil laten dat niet op te zoeken is en daar toch doorheen prikt. Respect. Praat ik met een mevrouw die, hoewel gezegend met zelfspot, nooit een ander probeert te kwetsen, ik bewonder haar.

Nee, ik hou zielsveel van die dames. Want al die mevrouwen, dat ben ik. Ik hou best van mezelf inmiddels. En daardoor ook ben ik weer in staat te geven in plaats van alleen maar te pikken.

Ingeborg Baumann

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *