Henk en ik... de waarheid ~ IngeborgBaumann.com

En dan nu, zo het is

Lui rek ik me uit onder mijn donzen dekbed, wat een heerlijke nacht. Nagenietend strek ik mijn vingers met mijn pas aangebrachte en vuurrood gelakte nagels uit naar Henk, mijn liefde en echtgenoot en maatje door dik en dun. Zelfs vakanties kunnen we aan samen. Wij kunnen alles. Samen. Wat heeft dit toppunt van viriliteit weer zijn best gedaan vannacht. En dat op zijn leeftijd. Na al die heerlijke jaren samen. Gauw een espressootje maken in die nieuwe volautomatische machine die hij gisteren als verrassing meebracht maar. Dat heeft hij wel verdiend. Kan ik daarna, als hij naar zijn baan is in zijn BMW, geen idee wat hij doet elke dag, altijd nog even wat verloren slaap inhalen. De kappersafspraak is pas rond 12.00 uur.

Hoewel, er moet nog veel gebeuren vandaag. De hulp komt. Bedenk ik me bezorgd. En om nu weer in bed te liggen terwijl die negerin aan het soppen en boenen slaat is misschien een beetje raar. En he verdorie, heeft Karel weer naast het kattentoilet gepoept. Het is dat Henk zo van dieren houdt en ik ook al geen kinderen kan krijgen na die sterilisatie onder het mom van liposuctie. Maar ik kan dat niet opbrengen, dik en vet en onaantrekkelijk worden met van die blauw-dooraderde tieten. Voor zo’n rimpelig monstertje dat je toch al gauw een jaar of 16 in de weg loopt. Ik heb al genoeg te doen.

He bah. Weg goede bui. Fluks aan de slag dan maar. Ik kijk mijn agenda in en zucht. Druk, druk, druk weer. Die kapper dus, werkster wegwerken en koffers vast pakken. Heel werk nog. Pas een week geleden de inloopkasten omgegooid van zomer naar winter. Gelukkig dat Charles daarmee heeft geholpen. Het is elke keer weer een gedoe om te beslissen wat nog een seizoen mee kan en wat niet. Charles is daar heel gedecideerd in. Iets is een klassieker of niet en klassiekers kunnen een jaar langer mee. Hooguit twee want dan is het mooie er wel van af. Maar nu zitten de cruiseoutfits in de kast op de derde verdieping. Gelukkig kan ik dan wel het dagelijkse uurtje met Charly overslaan, qua beweging. Trouwens toch genoeg uitgewoond vannacht, het kan ook te gek.

Zuchtend gooi ik een negligé om. Hup meid, koffie voor die man. Eenmaal in de keuken kijk ik om me heen. Waar staat dat ding? Logisch zou zijn op het aanrecht toch? Ik moet me wat meer verdiepen in dit vertrek. Maar ja wat moet ik hier. Catering is prima tegenwoordig en gezond en uitgebalanceerd en altijd vers. En makkelijk, ik weet nooit hoe laat Henk weer thuis is met al die vergaderingen. Daar word ik trouwens wel een beetje gek van. De man werkt maar en doet maar en ik wil ook wel een beetje aandacht. Ik heb ook mijn problemen en mijn frustraties. Hij moet niet denken dat mijn leven een al vreugde en jolijt is, dat zie je maar weer aan vandaag. Ben ik toch al gauw de hele dag bezig voor een kutvakantietje. En je huid wordt ook niet beter van die vliegtuigen. Ik neem een snuifje. Verdomme wat een dag weer!

2 thoughts on “Henk en ik… de waarheid

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *