Veer in hun kontjes

Hoewel mijn dochter al jaren beweert 21 te zijn en mijn zoon juist een echt volwassen leven lijkt te willen gaan lijden, zijn het allebei nog net aan twintigers. De sneeuwvlokjesgeneratie dus. Die mensen geboren na 1985 die bazen haten, niet gecommandeerd maar geïnspireerd willen worden en ruimte willen hebben voor zelfontplooiing. De generatie die aan een stuk door duimpjes omhoog wil zien, liefst onmiddellijk want dat zijn ze gewend. En het streven is een hartje, als ultieme veer in hun kontjes. Ze haten bazen, ze willen geïnspireerd worden in plaats van gecommandeerd. Ze willen vrijheid. In hun werk en in hun vrije tijd. Geen verplichtingen, het moet vooral allemaal leuk zijn.

Niet lullen maar poetsen

We hebben ze zelf zo opgevoed. Wij, de kinderen uit de jaren ’50. Werd ons ingewreven dat er niet geluld maar gepoetst moet worden hebben we onze kinderen deze les niet gegeven. Liep het niet lekker op school was dat niet hun eigen schuld maar lag het aan de juf of meester of het schoolsysteem in het algemeen. Dan waren ze ‘er nog niet aan toe’. Ik denk alleen niet dat we het ze echt makkelijk hebben gemaakt want in principe leefden wijzelf zowel in onze jonge als pre-volwassen jaren veel relaxter. Je had gewoon te doen wat je gezegd werd en de rest deed je stiekem. Roken en drinken was al geen probleem, mijn vader draaide mijn shaggies en het glaasje wijn op mijn 10de met Kerstmis werd vanzelf gewoon meedrinken met pa en moe. Blowen hadden mijn ouders geen idee van en dat er werd gedeald op de ‘Kur’ van mijn Heemsteedse Katholieke school al helemaal niet. Dat zouden wij wel anders doen!

Wij stimuleerden dus, losten alle voorkomende problemen op en waren eventueel puberaal gedrag stappen voor. Er viel niet meer te vechten voor vrijheid in doen en laten. Alles wat onze kinderen aan ondeugd konden bedenken hadden wij al uitgevonden. Zelfs seks, want losser dan los kan niet lijkt me. Het enige dat mijn paps op mijn 16de hinderlijk vond als mijn vriendje bleef slapen was het nachtelijk geplas na de daad. Tip van biologielerares trouwens ter voorkoming van blaasontsteking. En we bleven aan een stuk door veren in hun hol stoppen. Heb je een plas gedaan op het potje? Beloning! Voldoende voor knippen binnen de lijntjes? Naar de winkel voor een Barbie. En hoger dan een 5.4 was goed voor aanbidding. Terwijl mijn moeder zei bij een 9: ,,Dat had ook een tien kunnen zijn plus dat je haar veel minder leuk zit dan dat van je nichtje en hou je buik eens in.”

Sneeuwvlokjes

Niet fijn voor een kind maar we hebben het gered en vermeden dat negatieve commentaar bij onze kinderen. Het resultaat schijnt dan te zijn dat onze kinderen zelfingenomen, ongeduldig, lui en egoïstisch zijn geworden. Ze worden millennials of sneeuwvlokjes genoemd, je moet er voorzichtig mee omspringen want anders voelen ze zich meteen aangesproken. Een sneeuwvlokje voelt zich speciaal tot het landt op de harde, koude aarde. Bij een beetje tegenslag gooien ze het bijltje er bij neer. De jankgeneratie is ook zo’n term. We hebben het dus weer fout gedaan als ouders.

Ik vind daar wat van en herken het eigenlijk niet zo. In mijn eigen kinderen al helemaal niet. Inderdaad doen zoon, dochter en schoondochter wel waar ze goed in zijn en ieder op hun eigen vlak. Absoluut is dat een kwestie van zelfontplooiing en een zoeken naar geweest plus dat ze er natuurlijk nog lang niet zijn. Zeker hebben ze zich niet in een keurslijf geperst en net zo zeker ondervinden ze af en toe tegenslag maar weten daar heus wel mee om te gaan. Ze barsten niet van het zelfvertrouwen maar dat deden en doen wij ook niet. Bovenal zijn het super sociale mensen, steek ik ze maar weer eens een veer in hun kontje.

Written by 

Omdat ik altijd bleef schrijven en dat goed deed kwam ik een jaar geleden in contact met een bedrijf dat me leuk vond en me een freelance contract aanbood. Na wat aandringen werd dat omgezet in een baan voor 40 uur. Dus vulde ik fluks mijn verzameling kokerrokjes aan, buiten copywriten mocht ik ook de marketing doen en dat vraagt natuurlijk om dominant kleedgedrag, en reisde elke dag twee uur om het zuiden van het land te bereiken. Ik vond het nog leuk ook. Lees verder op mijn about-pagina.

4 thoughts on “Veer in hun kontjes

  1. Hahaha, mooi Ingeborg. En ook nog veel herkenning.
    Gelukkig zijn die van mij ook behoorlijk goed op hun pootjes terechtgekomen. 😉
    Bert

  2. Hoi Ingeborg,
    Wat een leuk en goed stuk, heel herkenbaar.
    Al moet ik zeggen dat wij nooit zo scheutig met veertjes zijn geweest en de duimpjes kwamen weer wat later in het appjes tijdperk.
    Maar dat het vaak aan de school of de docent lag, is helemaal waar.
    Mijn ‘jongste’ dochter, met twee vingers in de neus op het Gymnasium, vond dat ook op een dag en verliet resoluut de school. ‘Zelfsturende zelfontplooiing’.
    En wij, de n.l.m.p generatie, hadden zonder al die veertjes best een spannende schooltijd. Was ook leuk en stiekum op die ‘kur’ van dat keurige, Katholieke Lyceum….
    En met de zelfontplooiing is het volgens mij ook wel goedgekomen zo te lezen…..

    1. Leuk Jaap, weer eens wat van je te horen! Welja, die kinderen redden zich wel hoor, zo slecht hebben we het ook weer niet gedaan. Hoewel ik het zoeken vond naar de balans. Maar daar heb ik nog steeds last van, met alles wat ik doe…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *