Kent u die mop van de blinde in de trein die vraagt aan de conducteur waar station IJmuiden is en dat de conducteur zegt ‘dat ruikt u vanzelf aan de vislucht’? En dat dan de mevrouw tegenover hem op Sharon Stone- achtige wijze haar benen over elkaar slaat en dat de blinde man dus naar de uitgang van de trein loopt?

De grande finale van de verhuizing zit er op. Na een maand klussen, schoonmaken, inpakken en weer uitpakken, overigens niet door mij want ik ben na al dat verkassen al tevreden met een bed, voedsel en WiFi, kwamen de verhuizers voor de grote spullen. Een half uur te laat. Met een kleine vrachtwagen zonder naam er op. Het vermoeden rees dus dat deze auto ook werd gebruikt voor De Verhuisspecialist, Van Huis naar Huis, De Sjouwers BV en niet alleen door De Verhuis Express. Uit de wagen stapten drie mannen, waarvan een met een goddelijk postuur en de andere twee van Zuid-Europees formaat. Bijna alles was na 3 uur, we hadden ze ingehuurd voor 5 uur maar dat zou niet lukken, ingeladen. Ook het fornuis en de linnenkast die we bedacht hadden voor de Kringloop. ,,Ik kan een arme mensj daar blij mee maken’’, zei de aanvoerder/chauffeur van het trio. Dat kwam op hetzelfde neer natuurlijk en scheelde ons de demontage. Wat niet mee kon was datgene wat wel mee moest als bijvoorbeeld de TV. Maar we draaiden nergens ons hand voor om en dat zou ons zelf dus wel lukken.

Terwijl Lief als een Italiaanse verkeersregelaar met uniform aanwijzingen gaf, stelselmatig genegeerd door de eigengereide verhuisjongens, kwam het hele meukje uiteindelijk in IJmuiden aan. Alwaar patat gehaald moest worden dus dat was weer een uur extra op de rekening. Er waren nog even een paar momenten dat ik dacht dat Lief tezamen met de kleinste verhuizer van de trap af zou storten maar de woorden van eerstgenoemde: ‘Kom op, je kan het! Gewoon treetje voor treetje en telkens even ademhalen’, behoedde ons en de samenleving voor een extra WAO klant. En het zicht op de onderbroek van de jongeman met het prettige lichaam, van het merk ‘Great Man’, vast de tegenhanger van Calvin Klein, maakte een boel goed.

Helaas kregen ze, ook niet met de hulp van de aanstaande Heer des Huizes en wel met achterlaten van geruïneerd stukwerk langs de trap, de laatste twee kasten niet naar boven. Bleken ook meteen de enige twee kasten die Ikea in productie had genomen die niet uit irritante schroeven en losse onderdelen waren opgebouwd. Die hebben we maar even in de schuur geparkeerd. Die nu overvol staat dus we kunnen nergens meer bij. In een van die onbereikbare kasten zit mijn ondergoed. Al een week nu. Gisteren probeerde Lief als een slangenmens een van de laden van die kast te bereiken. Bleek er alleen een tiental beha’s in te zitten. Geen onderbroek, slip, tanga, kanten niemendalletje of string te bekennen. Ik sta voor een raadsel en verdenk in mijn overspannenheid de verhuizers van en fetisje. Maar dat is raar, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *