Je moet doen alsof ~ IngeborgBaumann.com

Net een klein gesprekje gehad met buurvrouw, zoals ze zichzelf noemt. Ik noem haar huisbazin en lief mens. Ze heeft een puberdochter. Die had ik ook maar die is fijn opgedroogd. Het gesprekje ging over vriendjes van dochter en ik quote haar wijze woorden: ,, Ik heb tegen haar gezegd dat mannen voor je moeten blijven vechten. Dat willen ze. Ook als je al verkering hebt, zeker daar voor en eigenlijk ook nog na 20 jaar.’’
Overigens is ze al jaren single. Ik verslikte me subiet in de koffie en stak met trillende vingers een peuk op. Dat is me godverdorie nogal wat, zo’n statement aan de keukentafel. Er rolde zich een film van mijn leven af. Zoiets als je hebt bij een bijna dood ervaring. Ik heb het dus altijd fout gedaan!

Na wat oefenen had ik op mijn 16de een vaste verkering te pakken. Zo eentje met een dubbele naam, Jan-Jaap of iets dergelijks. Een lijf dat onwijs lekker leek te gaan worden en een acne kop. Dat zou over gaan, dat hadden ze toen allemaal. De lul maakte het anderhalf jaar later uit, een dag voor mijn eindexamen. Toen had ik wat op moeten steken in de strekking van bovenstaande quote. Maar ik zat daar in die gymzaal kapot te gaan. En ik heb in de afgelopen 40 jaar niets bijgeleerd.

Zijn opvolger woonde ik binnen zes weken mee samen. En dat is echt niet mijn record, ik kon het sneller, bleek. Ik ben even de tel kwijt maar laten we zeggen dat ik nogal wat verhuisd ben in mijn leven. En van al die mannen heb ik best gehouden, met de meeste heb ik zelfs nu nog contact. Ze waren allemaal in ieder geval zeker van me. Zo lang het duurde natuurlijk. Nu kan ik heel stoer zeggen dat ik het na Jan-Jaap nooit meer heb laten gebeuren dat iemand mij verliet maar dat is ook niet zo. Het was meestal ik die de plaat poetste maar niet altijd, heus niet. Die mannen konden in ieder geval altijd op mijn loyaliteit en trouw rekenen. Ik maakte het netjes uit voor ik de volgende consumeerde.

Gisteren echter raakte ik in totale paniek. Ik kwam er achter dat ik zo eenzaam was geweest altijd, ondanks als die vriendjes waaraan ik liet merken dat ik ze zo lief vond en dat ze dan gewoon alles als vanzelfsprekend aannamen en ook vooral veel aannamen. Op materieel gebied en op emotioneel gebied dus. Dat inderdaad als ze me ‘hadden’, de lol er af was. En dan ging ik weg. Ik wil wel gewoon lol en aandacht en liefde en zinderende seks. Ik geef dat ook.

Wat is dat voor debiel gedoe dan? Als je iemand leuk vindt dan kun je dat toch gewoon laten blijken en het zeggen? Desnoods elk uur van de dag. Daar wordt toch niemand slechter van? Willen mannen dat dan serieus echt? Dat gevecht dagelijks? Kun je gewoon niet een veilige liefdevolle basis bieden waarin je af en toe aandacht vraagt en dat ook teruggeeft? Dat je er gewoon voor elkaar bent en zeker bent van elkaar. De wereld is al onveilig genoeg. Ik ga het aan de man der mannen vragen. Die me waarschijnlijk heeft waar hij me hebben wil. Ik zei toch dat ik het altijd fout doe!

 

4 thoughts on “Je moet doen alsof

  1. Hi Ingeborg,

    Ik heb je blog gelezen. Het komt op mij over dat je, tot nu toe, van relatie in relatie vlucht. Op zoek naar iets wat je niét in jezelf kunt vinden? Bang voor leegte, eenzaamheid,….?
    Ik moet ineens aan een oude wijsheid denken:
    Als je blijft doen wat je altijd gedaan hebt, dan blijf je krijgen wat je altijd gekregen hebt.
    En dit geldt dus ook op het gebied van (liefdes)relaties.

    Hartelijke groet,

    Jan

  2. Einstein! Je hebt helemaal gelijk! Maar het genezingsproces vordert. Ik heb al 2 jaar geen relatie meer. In de zin van samenwonen en zo. Ik hou het even op vriendschap. En Jan, ik schrijf non -fictie maar neem mezelf op de korrel en hoop de lezers mij met een korreltje zout. X

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *