Zoals ik al eerder vertelde bleek een sexy moedervlek op mijn rechterdij een gemene motherfucker te zijn. Zo’n plek die na verwijdering, wat nog best een lelijk litteken opleverde dat ook nog eens slecht genas, verder uitgesneden moest worden onder de noemer ‘de wondranden moeten schoon’. Nou had ik toen ik dat hoorde zo veel aan mijn hoofd dat ik er verder maar niet te veel mee bezig was. Kon zijn. Want het kan te gek allemaal natuurlijk.

Buiten die wondranden, die breder, dieper en langer weg moesten worden weggesneden dan ik had gedacht voor zo’n klein plekje, moesten er ook klieren weggehaald worden. De schildwachtklieren. De schildwachtklier is de eerste lymfeklier, waarheen kankercellen uitzaaien. Bij een schildwachtklierprocedure wordt geprobeerd juist deze lymfeklier te onderzoeken, om via een kleine ingreep zo zeker mogelijk te weten of er uitzaaiing naar de lymfklieren heeft plaatsgevonden. Aldus googelde ik. Ik bleek natuurlijk weer drie van die klieren te hebben op een rijtje. Die niet netjes, zoals ik vermoedde, in mijn lies zaten maar recht op mijn bovenbeen. Weer een litteken dus. Ik had er al een op mijn dij, geen kleintje. Eigen schuld dikke bult en een overblijfsel uit mijn rot tijd. ‘Kleine ingreep’ was dan weer wel bemoedigend.

IJdeltuit als ik ben begon ik al te zaniken om ‘mooie hechtingen’, bij de eerste de beste dokter-achtige persoon die ik de dag voor de ingreep, tijdens de zogenaamde schildwachtklierprocedure dus, tegenkwam. De man zette me met zowel het goede been als het slechte keihard op de grond. ‘Er moet een tumor uit mevrouw, dan letten we zeker wel op de afwerking maar in eerste instantie op de verwijdering.’ Slik.

Die nacht sliep ik slecht. Om 5 uur moest ik uit de veren teneinde om 7 uur in het Antonie van Leeuwenhoek te zijn. Ook al zo beladen. Maar nog steeds dacht ik dat ik een klein prikje ter verdoving zou krijgen en dan na de ingreep weer huppelend naar huis kon. Op mijn hakken. De inderhaast aangeschafte joggingbroek, uiteraard in dierenprintje, zou ik slechts een dag dragen en verder gebruiken om te gaan joggen. Voor het eerst in mijn leven. Goede voornemens zijn het begin van alles. Toch?

Ik werd echter in een achterstevoren dichtgeknoopte blauwe zak gehesen met bijpassende incontinentieonderbroek. Mijn, in mijn ogen basis, make-up moest weg geboend. Waar verdorie mijn verse nieuwe lief bij was! Wel aardig dat zo’n uiterst jonge en lekkere verpleegster dan zegt: ‘Wat ziet u er lief uit zo mevrouw…’. Ook schattig dat ze, weet niet eens of ze het leuk vonden maar ik doe nogal jolig als ik bloedje nerveus ben, lachten om mijn opmerking na hun vraag of ze het gordijn open konden schuiven. ‘Ja, ik ben aangekleed, mijn vriend nog niet.’

Vlak voordat ik weg raakte kreeg ik de opdracht aan iets leuks te denken. Eerst had ik de Bahama’s in mijn hoofd, zonder internet en met onbeperkt cocktails en geile seks. Toen de chirurg zijn intrede maakte stelde ik dat bij in Bahama’s et cetera mèt deze niet Hollandse kaaskop met zijn adorabele accent en verbluffende looks. Vergeef me, dat narcosespul doet rare dingen met een mens. Volgens mij had hij het door ook nog. Hij heeft in ieder geval mijn hechtingen keurig afgewerkt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *