De leukste categorie binnen het andere geslacht is absoluut de jongen. En nee: ik bedoel dan niet de gemiddeld 27-jarige liefhebbers van ouwe taarten die onvermijdelijk opduiken bij elke nieuwe inschrijving bij wat voor datingsite dan ook, zelfs die voor 50-plussers. Dit fenomeen schijnt een naam te hebben maar ten eerste heet ik geen Heleen van Rooyen en ten tweede lijkt me de fysieke beoefening van de hobby van zo’n knulletje me uitermate vermoeiend.

Ik bedoel dus die heerlijke, volwassen, misschien zelfs tegen het bejaarde aan, soort mannen die de jongen in zichzelf nooit verloren zijn. Met wie je hikkend van het lachen een avond kunt doorbrengen, die beseffen dat het leven veel te serieus is om alles serieus te nemen. Die jongens dus. Mannen van de wereld die boven gemiezer over futiliteiten staan, dat doen jongens namelijk ook, en energie genoeg hebben om de belangrijke zaken in het leven aan te pakken.

Dus na de hard nodige adempauze na mijn niet tot het einde toe voldragen huwelijk zocht ik het in eerste instantie bij de jongens uit mijn eigen meisjestijd. Nummer 1 lag al gauw voor de hand, het mooiste maar intens verlegen jongetje uit de klas die contact zocht via Schoolbank.nl. Hij deed echt zijn best en schreef geweldige, en vooral lange en regelmatig verschijnende emails, zonder taalfouten! Die man raakte ook al mijn gevoelige snaren, de rakker! De toon van de mails en sms-jes veranderde echter al snel, hij had het plotsklaps over ‘ondeugend’ zijn. (We zaten op een Katholieke VWO namelijk.)  Nu zie ik bij die uitdrukking een kleuter voor me die zijn vingertjes in het stopcontact wil steken dus opgewonden kon ik daar niet van worden. Ook niet trouwens van de links naar groepsseks bedrijvende onaantrekkelijke typetjes die hij me stuurde, dus exit J.

Dan hadden we ook nog G. De in Australië wonende Engelsman met wie ik een blauwe maandag verloofd was geweest heel vroeger. Dat was echt smelten: Engelse humor met het laidback zijn van de Australiërs in combi met een uitermate goed geconserveerd lichaam.  Al snel kwam hij ‘even langs’, de lange vlucht en bom met geld had hij daar graag voor over. Helaas was hij wel heel erg in zijn jongenstijd blijven steken, hadden Amsterdamse coffeeshops een niet te stuiten aantrekkingskracht op hem en draaide zijn favoriete conversatie om ‘soccer’.

Er volgden er nog meer, neem me niet kwalijk, ik was in die tijd nogal losgeslagen. Ik kwam wèl tot de conclusie dat leuke jongens niet noodzakelijkerwijs opgroeien tot leuke mannen. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten, voor diegenen die zich aangesproken voelen, jullie bedoel ik niet. Jullie hebben weer andere obstakeltjes waar ik niet omheen kan. Die vrouwen van jullie zijn ook niet gek.

Nu even een strikvraagje: Wie van de twee is de echte jongensachtige man? Diegene die huilt bij het zien van een pasgeboren kitten of hij die, met moeite, zijn tranen inhoudt? Ik persoonlijk ga voor de tweede. De huilebalk heeft te veel boeken gelezen over metromannen en ‘het tonen van emoties’. De wegslikker is de echte jongen, stoer tot op het bot, beetje branie en eigenlijk heel gevoelig. Dames: vasthouden die knul, al wordt hij honderd! En kom maar òp jongens, ik zanik nooit over tandpastadopjes, ruim mijn eigen troep ook niet op en beloof dat ik altijd je meisje zal blijven.

2 thoughts on “Kom maar op jongens!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *