Kont tegen de kribbe ~ IngeborgBaumann.com

Nog niet eens zo heel lang geleden was ik heel goed in toneelspelen. Ik paste me aan, zette een stemmetje op en trok de juiste kleertjes aan voor elke gelegenheid. Dat laatste doe ik nog steeds maar dat is nu eenmaal een hobby. Hoewel ik mijn grens leg bij een laklederen korset. Ook al omdat ik daar zweettieten in krijg. Dus de geile foto’s op die datingsites lijken heel wat maar zijn gewoon mooi glanzende satijn.

Zo heb ik een assurantieverleden. Zeg maar. Dat vraagt om iets. Strak haar en colbertjes. En een carrière als reisjournaliste. Lekker losjes. Een woonplaats gehad waar sleutelspelen en opgepompte borsten schering en inslag waren. Daar deed ik dan weer niet aan mee. Een kantoorbaan als marketingbitch, dat was smullen. Ik hou erg van naadkousen en kokerrokjes. Zelfs het uniform van het cateringbedrijf waar ik in tijd van financiële nood werkte stond me goddelijk. Maar dit alles was qua outfitjes en had niets te maken met mijzelf. Ik leer nogal makkelijk en ben commercieel, laten we het daar op houden.

En dan komt een dag dat je misselijk wordt van jezelf. Het begon een aantal jaar geleden met de huwelijkse staat, ik kon dat niet meer. Ik trok dat toneelspelen voor de buren niet. Nu zeg ik het nogal makkelijk maar in de praktijk ben je natuurlijk al tien jaar aan het piekeren en zoeken. Ik werd zelfs lector in de Katholieke kerk, stel u hierbij ook de juiste outfit voor, en ik heb een tijd met de gedachte gespeeld vreemd te gaan. Dat laatste kan ik niet. Toen niet, nu niet en nooit niet. Wat ik wel kan is de indruk wekken dat ik met een lul willekeurige gaten opvul. Dat is dan meteen het enige toneelspelen wat ik graag wil blijven doen. Ik vermaak me kostelijk bij tijd en wijle. Wat ook weer een soort van kont tegen de krib duwen is want het is natuurlijk totaal raar.

Het is me na dat huwelijk niet erg goed vergaan. Op geen enkel gebied. Terwijl ik best een aardig kontje heb en het duwen tegen die krib niet schokkend was. Maar een hoop kleine duwtjes veroorzaken op den duur een aardige aardverschuiving kan ik verzekeren. En dan zit je op een punt dat je voor het blok zit. Het gaat lekker met de gezegden vandaag.
Pas ik me aan of ben ik wie ik ben. Een lichtelijk neurotisch, eigenwijs kutwijf. Met een grote bek en een nog veel groter hart, voor de juiste mensen die ik inmiddels ietsje beter herken. Een beetje verlegen en naïef op sommige gebieden en een teckel als het gaat om iets of iemand waar ik in geloof. Mezelf daar nog niet helemaal in betrekkend maar ik werk daar aan. Ik kies voor het laatste. Eigenlijk deed ik dat al een tijdje, anders had ik nog in die naadkousen en kokerrokjes baan gezeten. Ze vonden me daar al een vreemd tiepje terwijl ik echt mijn best deed om me aan te passen.
Ik blijf commercieel, dat wel. Maar ik ga nooit meer anders doen dan ik ben. Tenslotte is een of andere ouwe jood geboren in die kribbe. En hoewel die het ook niet gered heeft geloven mensen in hem. En in al zijn concurrenten maar dat is een kwestie van de kont tegen de kribbe gooien, zijn principe en eigenlijk ook die van zijn collega’s,  was prima. Liefde.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *