Ik ga er van uit dat er momenteel honderden mensen, zo niet meer, elke dag hun telefoon of tablet openen en vergeefs zoeken naar mijn persoontje. Of ik nog wat te zeggen heb. Ik reken hierbij niet de stroom aanbidders via de datingsites want die krijgen überhaupt al weinig antwoord. Ik heb zelfs het obligate ‘dank’, of wat populairder ‘tnx’ afgeschaft als iemand me zo’n beeldige vrouw vindt bij wie de seks uit haar ogen druipt en wat zo’n knappertje zoekt op een site als deze. Want dat zeggen ze allemaal. Ik snap dat want het is waar.

Ik heb het over SM, niet te verwarren met een andere hobby. En over mijn eigen site. Af en toe en uit de macht der verslaving deel ik her en der wat op Facebook en Twitter maar ik geef geen meningen meer weg. Ik weet het, da’s een gemis want dan moet men zelf gaan denken. Het komt eigenlijk doordat de afgelopen jaren mij niet in de koude kleren zijn gaan zitten en volgens berekeningen gebaseerd op maanstanden en hekserij zou er na 7 jaar een einde aan alle gezeik moeten komen maar we zitten nu in augustus en ik kan niet zeggen dat het tij aan het keren is. Mijn vermoeidheid is dus ongekend en ik kan me even nergens druk om maken want ben bezig met overleven. Overleven is juist een van de zaken die ik niet wil. Ja, ik wil wel leven natuurlijk. Maar dan gewoon leven. Echt dat je leeft. Niet meer van dag tot dag proberen het hoofd boven water te houden. Niet meer blij zijn dat het weer tijd is om te gaan slapen.

De Olympische Spelen, Zwarte Piet, er zijn mensen die deze neger nog een item vinden, de vluchtelingen die het volgens mij financieel en qua dat er voor ze gezorgd wordt beter hebben dan ik, het zal me aan mijn reet roesten. Zo ook de Gaypride en hoewel angstig en bezorgd heb ik zelfs even geen mening over de stroom van terreur die over de wereld trekt. Ik heb niets te zeiken over werk want dat heb ik nauwelijks, ik heb niets te piepen over de hoogte van mijn uitkering want die heb ik niet. Ik ben uitgeluld over relaties want zie boven. En het geneuzel over vakanties wordt me ook een tikkie te machtig. Ik zou daar allemaal graag verandering in willen brengen. En geloof me dat heb ik geprobeerd. In mijn eentje. En ik ben er klaar mee. Ik heb genoeg van het visualiseren dat ik volgens goeroes moet doen. Ik wil gewoon poen en wel snel. Ik haat het om weer te gaan zitten kletsen met een of andere oetlul teneinde een vriendschap die misschien zal uitgroeien tot en in ieder geval de eerste keer zinderende seks impliceert. Vinden die lijpo’s als ze je broodje tonijn hebben betaald. Laat mij met rust en als ik me verveel zal ik wel eens antwoorden. Of niet.

Er gloort hoop aan de horizon echter. Getuige dit eerste blog in ik meen een paar weken en dat is voor een schrijver best veel. Niet dat mijn situatie ineens is veranderd, laat staan verbeterd. Maar kom op Baumann, je kan toch zo leuk schrijven? Doe dat dan. Er zitten mensen op te wachten.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *