Krijg de vinkentering ~ IngeborgBaumann.com

Ik woon in Vinkeveen. In een garage en stel u daar dan echt zo’n ruimte voor waar een jaar geleden nog kerstmeuk, oude fietsen en de kattenbak een rommelig allegaartje vormden. Je hoort mij niet piepen want er zit een raam, douche en toilet in die 17 vierkante meter dus het is altijd beter dan het kamertje van 2 bij 3 waar eerst noodgedwongen mijn 60 paar schoenen en ikzelf vertoefden.
Maar het is wel Vinkeveen. Broeinest van criminelen, dames met Prada zonnebril in het in 50 tinten blond geverfde haar in plaats van op de designerneus en mannen met cabrio’s. Waarvan we allemaal weten dat die ook niet deugen.

Terug naar huis lopend van de dagelijkse boodschappen, het is nog een hele kunst om dat binnen een gestelde tijd te doen met die types die met opgespoten lipjes een half onsje carpaccio bestellen, zie je echt waar bladblazende buurvrouwen. Dus denk nou niet dat ik lijd aan het hebben van vooroordelen.

Het staat wel leuk op die datingsites waar ik mezelf probeer te slijten met wisselend en nooit standhoudend succes. Laatste heeft te maken met mezelf, eerste met die garage. Mannen willen geen garagetrash. Mannen willen een vrouw met een leuk appartementje en een theepot met home sweet home daarop en een schattig poesje. Dat weet iedereen. Dus ze beginnen de conversatie met een standaard openingszin: ,,Hallo schoonheid, hoe gaat het met je?’’
Ik sta namelijk nogal lekker op de foto. Hoe het met me gaat is een rare vraag want ze weten niet wie ik ben maar daar kijk ik wel doorheen. Vervolgens maken ze de standaardgrap, ik selecteer op lengte, borsthaar en humor:,, Je woont op stand he?’’

Dat woon ik dus niet, ik heb nog nooit van mijn leven zo’n stel asocialen bij elkaar gezien. En ik kom uit de buurt van Bloemendaal dus ik weet waar ik het over heb. Als ik al eens de moed verzamel bij bloedhitte en een terras opzoek aan het water is er nooit plaats. Dat komt omdat speedbootbezitters in het bezit zijn van een eindeloze stroom langjarige blonde kindertjes die allemaal moeten zitten en vervolgens hun Fristies in ieders schoot kieperen. Plus dat de Luis Vuiton handtas, strandtas en kleine kuthondjes tas allemaal een aparte stoel behoeven. En allemaal cash betalen natuurlijk. Er is in het hele dorp geen pinautomaat te vinden.

De enige meneer die vond dat hij naadloos in mijn straatje paste was iemand wiens achternaam alleen geduid mocht worden met een hoofdletter. Als in Jan L maar dan anders. Hij werd dan ook alleen herkend bij het etablissement waar Hazes resideerde. Het accent waarmee hij om de haverklap ‘krijg de vinkentering’ schalde was bijzonder onaantrekkelijk. Ik ken mijn plaats namelijk al en dat is niet Vinkeveen. Ik zit dus op het vinkentouw om een ooit een appartementje te betrekken ergens anders.
Desnoods schaf ik zo’n theepot aan.

1 thought on “Krijg de vinkentering

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *