Ligt het aan mij dan? ~ IngeborgBaumann.com

Het leven zit vol ontmoetingen. En daarna blijven mensen voor korte of lange tijd op je pad. Als je verdwaalt op dat pad duiken er weer anderen op en blijf je braafjes rechtdoor lopen op de gebaande wegen kom je ook mensen tegen. Die mensen worden kennissen of vrienden zelfs of laten jou links liggen. Of jij hen. Zo gaat dat.

Stelling 1. Er zit niets maar dan ook niets hoogdravends in mij. Ik spreek niet van zielsverwanten en al helemaal niet van tweelingzielen. Ik herken wel veel van wat ik daar over lees en sta er voor open maar schiet nergens in door.

Stelling 2. Ik heb in mijn verleden mensen gekend, man of vrouw, die bij toverslag verdwenen toen mijn situatie rigoureus veranderde. Mijn omstandigheden dus, ik niet. Gelukkig bleven een paar over die er niets van begrepen maar wel begrip toonden.

Houd dit in het achterhoofd als ik het volgende ga beweren. Ik denk dat er iets gaande is in de wereld. Een veranderende energie. Klinkt als een hippieterm, the age of Aquarius ofzo. Ik was nooit hip of alto dus ik herinner me alleen de mode van die tijd en niet de gedachten. Ik denk verder dat gelijkgestemde zielen, kutjebef wat een leipe lulkoek, elkaar gaan ontmoeten en elkaar herkennen. De rest vervaagt. Zo ontstaan er nieuwe groeperingen en eigenlijk een nieuwe wereld. Niet afhaken nu. Ik heb dat ondervonden de laatste maanden.

Mensen die ik niet kende, al dan niet fysiek ontmoette en met wie er een wonderlijke klik is. Ook zo’n arty farty term. En dan bedoel ik niet via een datingsite. Hoewel? Goed dan, de eerste was de man der mannen. Totaal, maar dan ook totaal verschillend van mij, mijn opvoeding en achtergrond. In zijn kielzog kwam zijn ex. Zelfde verhaal. Jullie hebben geen idee hoe we niet en toch ook weer wel op elkaar lijken. Ik ga het nu benoemen, schrik niet. Verlichte zielen met een ruime geest. Ligt het aan mij dat ik even moet slikken dat ik dat zeg? Ik, altijd redelijk zakelijk denkend en meer wel dan niet verstrikt in gevoelens die ik niet kan benoemen en met elkaar verwar?

Zo waren er nog meer ontmoetingen en mensen die op mijn slingerende weg kwamen de laatste tijd. Mensen die ik, en zij mij, onmiddellijk herkende. Mannen en vrouwen. Van die mensen die je niets hoeft te vertellen want hun verhaal is misschien anders maar hun gedachten zijn parallel aan de jouwe. Mensen met wie een gesprek niet verzandt in een oeverloze discussie omdat er gewoon wederzijds begrip is. En dat heeft niets te maken met opvattingen want die hoeven niet eens overeen te komen.

Ik denk dat deze mensen elkaar gaan opzoeken, bewust of onbewust. Dat er een nieuwe energie in de wereld komt. Dat er meer intuïtief en op gevoel gehandeld gaat worden. Ik geloof dat deze beweging ook moet plaatsvinden en is voorbestemd. Er is een verschuiving gaande. Let maar op. Het ligt niet aan mij.

Maar ik blijf mijn poes scheren, er zijn grenzen.

 

Afbeelding: Alexas_Fotos / Pixabay

2 thoughts on “Ligt het aan mij dan

  1. Heel herkenbaar! Bij mij gaat het meestal ook zo. De klik is er direct of niet. Soms duurt het iets langer,maar meestal niet. Vind dat bijzonder dat gevoel dat je erbij hebt direct de eerste keer al in het eerste contact. Bv een pedicure aan huis de eerste keer. Pats boem connect! En al is deze niet de goedkoopste ik blijf erbij juist daardoor. Ik roep ook regelmatig “ligt het aan mij”, in hoe ik dingen beleef. Intens met daarbij de nodige pijn. Waar een ander zakelijk en eventueel handelend naar kan kijken,kleeft het aan mij vast. Mooi,maar ook moeilijk!

  2. Dat er dingen veranderen is zeker en we zullen daar op een of andere manier mee moeten leren omgaan. Het lijkt me, jou volgend, dat het je eigenlijk best goed afgaat.
    Maar ik ben wel blij dat je een grens trekt. 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *