Mijn Kerstdroom stelt niet veel voor ~ IngeborgBaumann.com

Ik heb een droom. Ik weiger die droom als bedrog te benoemen. Hij stelt namelijk niet eens heel veel voor. Ik zie een grote tafel voor me en een echte kerstboom met lichtjes. Aan die tafel zitten de mensen die ik liefheb. Mijn kinderen natuurlijk, zo knap en lief. Ze zitten te dollen en elkaar te jennen, dat doen ze namelijk altijd maar ze kunnen niet zonder elkaar schijten.

Misschien de vriend of vriendin van dat kind. Ik ga er van uit, ik vaar er zelfs blind op, dat ze leukerds aan de haak slaan. Verder wat mensen die me trouw zijn gebleven in alle turbulentie die ik meemaak. Het zijn er niet veel want die hebben hun eigen gezinnen. Het zijn er niet veel überhaupt. De tafel staat in een gewone woning en uit het raam kijkend zie ik een paar schapen bij elkaar kleumen en een dorpskerkje. Er ligt een hond onder tafel. Het eten dat op tafel staat is niet overdadig maar wel lekker en ik heb het zelf gemaakt op een gewoon fornuis in een gewone keuken. Het is best een eindje rijden naar dat huisje maar er zijn kamers waar iedereen in kan slapen. En dat doen ze ook. Ze vinden het fijn bij me.

Aan die tafel zit ook een man. Soms kijken we elkaar aan en dan weten we genoeg. De man is lief en hij heeft mij lief en ik hem. We laten elkaar vrij want we hebben allebei te veel meegemaakt om elkaar te willen vastpinnen. Het gaat vanzelf zo. We vertrouwen elkaar onvoorwaardelijk en daardoor onszelf ook. Het is goed. We kiezen vrijwillig voor elkaar en hoeven geen eisen meer te stellen. We hebben te veel kerstmissen meegemaakt die anders waren.

Zoals die van vorig jaar. Dat ik me bezorgd maakte om iemand die ik als mijn vriend beschouwde en waar ik al een paar dagen niets van had gehoord terwijl we daarvoor dagelijks contact hadden en we hartstikke verliefd waren. Dacht ik. Ik ging langs met een kerstontbijtje en zag een andere dame is zijn bed. Of die van het jaar daar voor. Dat ik aan de tafel van mijn huurbaas zat. Dat was gezellig hoor. Maar niet iets van mezelf. En het jaar daar weer voor was helemaal horror. Ik kan nog wel even doorgaan maar dat heeft geen nut. Ik leef in het nu. Soms moet je deuren sluiten. Deuren die eigenlijk nooit geopend hadden mogen worden. Maar ik ben nieuwsgierig altijd. Waardoor er ook heel fijne mensen op mijn pad komen, een pad dat ik niet tevoren had ingegeven op mijn GPS waardoor ik vaak verdwaalde. Ik hoop dat die mensen ook aan die tafel zitten. Het zal een bont gezelschap worden maar er zal verschrikkelijk veel gelachen worden. En een beetje gehuild misschien als ‘the ghost of Chrismas past’ langskomt. Maar die kunnen we hebben met z’n allen. Met blote handen.

Het gaat me dit jaar niet lukken mijn droom te verwezenlijken. Dus doe ik nog even dapper of kerstmis me geen neuk uitmaakt.

1 thought on “Mijn kerstdroom stelt niet veel voor

  1. Mooi Ingeborg.
    Veel herkenbaars.
    Gelukkig is er veel om wel blij van te worden / zijn, ook tijdens de komende “feestdagen”
    Alle goeds wens ik je.
    Voor nu en de toekomst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *