Ode aan een hybride jongere

Pexels / Pixabay

Jongeren die in verschillende takken van de maatschappij aan het werk zijn. Het nieuwe werken waarbij mensen meerdere zaken aanpakken die ze leuk vinden en waar ze goed in zijn. Inspirerend en sign of the time en huidige economie !

Toch bestaat er twijfel bij deze mensen. Ben ik wel wat? Doe ik het wel goed? Wat is de naam van wat ik doe?

Ik schreef aan een van die velen, toevallig mijn dochter Charlotte, onderstaande herinneringen aan haar jeugd. Het was voorspelbaar dat ze zich niet zou beperken tot een enkel beroep. Ze groeide en groeit nog steeds met als rode draad haar empathisch vermogen en de wil om de wereld een beetje mooier te maken.

De rode draad blijft fashion

Vanaf het moment dat we zagen dat, toen nog heel kleine, Charlotte zich kon vermaken onder de tafel met een doosje lucifers waar ze hele gesprekken mee hield – gevaarlijk ja maar we letten goed op – wisten we dat onze krullenbol in ieder geval een creatief mens met een inspirerende fantasie zou worden. Hoewel we als ouders niet vonden dat ze een bepaalde kant opgeduwd zou moeten worden, besloten we wel haar van alles aan te bieden. Van pianoles, dat gaat ze echt nooit onder de knie krijgen, tot allerlei technieken als schilderen, beeldhouwen en zelfs zilver smeden.

Scheppen

De insteek in dit alles was dat Charlotte, zo klein als ze was, graag wil scheppen. En dat hoeft niet eens tastbaar te zijn, een beeld scheppen in de figuurlijke zin was vaak al genoeg. Haar fantasie deed dan de rest. Dat plus haar fascinatie en respect voor alles wat leeft en groeit, de wereld om haar heen en haar hoog empathisch vermogen maken dat Charlotte is wie ze is en doet wat ze doet.

Ze was nog maar een ukkie dat zich net zelf aan kon kleden toen ze al een uitgesproken mening had over wat ze wel en wat ze niet aan wilde trekken. Hadden andere meisjes een voorkeur voor roze en prinsessenkleertjes, Charlotte ging voor geel en een beetje stoer. Nu heeft ze een mamma die ook zo haar mening heeft over kleding en mode en zowel haar outfits als die van haar kids in het – toen nog niet zo bekende- tweedehandscircuit scoorde dus al op heel jonge leeftijd ging ze mee op jacht. Naar All-stars als iedereen op Nike liep, Timberlands droeg Charlotte voordat rappers het van haar overnamen en haar jurkje toen ze werd ‘aangenomen’, (google dat) was van Versace.

Mensen en de wereld mooier maken

Het was dus een logisch gevolg dat ze in een van de gaafste tweedehands winkels in Amsterdam zou terecht komen. Maar Charlotte wilde meer! Wel altijd met fashion, mensen en de wereld een beetje mooier maken in haar achterhoofd. Dus heeft ze haar eigen zaak, Trashformers, waarin ze de pareltjes die ze overal en nergens scoort aan leeftijdsgenoten aanbiedt. Ze maakt niet alleen een feestje van die verkopen, ze zorgt ook dat mensen echt en oprecht leuk en professioneel advies krijgen. Als ze het zelf niets vindt dan verkoopt ze het niet.

Bovenal is ze kundig en creatief stylist waarbij ze door niet alleen haar smaak in kleding en haar alziend oog maar vooral ook door haar vermogen om zich in te leven in een ander de meest verrassende keuzes maakt. Allemaal vintage en/of tweedehands, dat is haar tweede natuur geworden.

Hoewel Charlotte wel eens twijfelt, denkt dat ze geen beroep heeft ondanks haar vele talenten en multifunctionele inzet, slaagt ze er wel in over te brengen dat jongeren niet moeten denken dat ze als ze geen HBO of universiteit hebben er niet kunnen komen. Dat doet ze op haar eigen ROC in een soort workshops.

Wat niet in dit verhaal past is dat ze al haar Barbies alleen maar uitkleedde en naakt rond liet slingeren. Maar moeders staan wel vaker voor raadsels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *