De paar foto’s waar hij op staat tonen een lange, blonde man die altijd heel rechtop staat. Beetje geposeerd eigenlijk maar dat zal de tijd met zich meegebracht hebben. Want ik heb het over mijn opa. Die van mijn moederskant, de kant waar ik niet veel van heb. Behalve uiterlijkheden dan.

Er ging deze week, ik was aan het spitten in mijn geheugen en behalve dat er wat verdrongen narigheid boven kwam die ik liever in de spelonken van mijn brein had gelaten, een lampje branden. Ik zag hem ineens voor me, staand in de keuken met het granieten aanrecht en de Singer naaimachine van oma in het hoekje. Voor een spiegeltje dat in verband met de lichtval bij het raam hing. Daaronder een versleten toilettasje met een lippenstift, een wenkbrauwpotlood en een doosje Crème Puff, de voorloper van foundation. Het tasje werd door beiden gebruikt, zowel opa als oma. De lippenstift alleen door oma trouwens. Ik zag ook de manier waarop opa zijn sigaret vasthield. Ik besefte dat in plaats van dat hij aardappelen of andere noodzakelijkheden opgeslagen had in de kelder tijdens de tweede wereldoorlog volgens de overlevering tientallen paren damesschoenen voor de handel had. Hoe kom je daar op als man zijnde?

Opa was wat jonger dan oma, niet veel maar toch. Zag je niet vaak in die tijd, het begrip cougar had je toen nog niet. Opa zag er altijd gelikt uit en moest oma nieuwe kleren hebben die ze niet zelf kon naaien ging hij mee de stad in. Hun dochter, mijn moeder, werd behandeld als de mannequin die ze later werd, altijd piekfijn in de kleertjes en met pijpenkrullen. Oma heeft me eens verteld dat ze blij was dat opa ‘in dienst’ was geweest want ze zou zelf absoluut niet hebben geweten hoe de daad waarmee je kindjes maakt zou werken. Overigens is het gebleven bij slechts een dochter en een grafje onder de perenboom. Terwijl de pastoor elke maand langskwam om te informeren of hij nog op zieltjes kon rekenen.

Redelijk geschokt besefte ik in een flits wat dat voor opa betekent zal hebben. In die tijd. Opa was een niet praktiserende man der herenliefde denk ik zo maar. In de kast. Hij zal niet ongelukkig zijn geweest, misschien wist hij het zelf niet eens bewust. Er werd niet over gesproken in die tijd in die kringen, het bestond niet. Ik heb mijn moeder er ook nooit over gehoord en zal het wel nooit bespreekbaar maken want ik ga niet zo om met mijn moeder. Geschokt was ik ook niet over het feit op zich maar hoe dat gevoeld moet hebben voor hem. Dat je toch aangekeken werd en nooit voor je ware ik uit kon komen. Niet emotioneel en niet seksueel. Dat je misschien er zelfs nooit over denkt. Dat je alles maar onderdrukken moet. En ik, die op een of andere manier val op uiterst mannelijke mannen die uiterst mannelijke dingen doen, pieker nog even voort.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *