Pijn verlicht ~ IngeborgBaumann.com

Wakker worden is het woord niet. Ontwaken uit een coma misschien. In ieder geval ligt ze in een enorme plas bloed, gedeeltelijk donkerrood maar ook vers bloed. Ze voelt niets. Ook geen pijn. Ze weet ook niets. Ergens in haar benevelde brein weet ze wel dat iets niet goed is. Zo veel bloed. Ze weet nu ook niet meer hoe maar het schijnt dat ze zich naar beneden heeft gesleept. Naar de kroeg dus. Waar mensen zitten. De man stuurt haar naar boven weer.

Ze gaat maar op het matras op de grond liggen. De alcohol en de drugs maken dat ze toch niets voelt. Maar maken ook dat het bloeden niet stopt. Als ze een handdoek om haar been bindt ziet ze pas wat er aan de hand is. Een enorme lap vlees hangt los. Ergens heel ver weg beseft ze dat dat niet goed is. En speelt ook haar ijdelheid op. Wat eigenlijk belachelijk is want ze verwoest zo veel dat vele malen belangrijker is.

Ze doet er lang over te bedenken wat nu te doen. Ze heeft een uniformbloes aan. Dat kan wel. Haar onderkant is dus onbedekt en daar slaat ze een rok om. Weer naar beneden, inmiddels zit er nog maar 1 man aan de bar. Buiten haar eigen man, die dat al zo lang niet meer is. Eigenlijk nooit geweest is. Vandaar misschien. Hoewel je nooit je eigen pijn aan een ander mag wijten. Het schijnt dat ze bij iemand in de auto wordt gezet om naar het ziekenhuis te gaan. Ze wordt wakker omdat mensen tegen haar schreeuwen dat ze rustig moet liggen anders kunnen ze niet hechten. Het is al zo moeilijk met dat dunne bloed en het niet weten wat ze voelt aan pijn. Het enige dat ze kan uitbrengen is: ‘hou me vast, hou me alsjeblieft vast.’ Een verpleegster pakt met tegenzin haar hand, logisch.

Ze houden haar in het ziekenhuis tot alles wat door haar aderen raast is uitgewerkt. Ze loopt naar huis in haar bebloede kleren en gaat weer op het matras liggen. Er wordt niet gepraat. Het is zaterdag. Maandag gaat ze gewoon naar haar werk met 39 hechtingen in haar dijbeen. Ze heeft wel eerst het bloed en de glasscherven opgeruimd. Pas na een half jaar is het been niet meer ontstoken en doet geen pijn meer. Dat is een raar gevoel, de pijn was een vertrouwde geworden en hield haar, met moeite, op de been.

Dus pakte ze op een nacht, in een badkamer die niet de hare is, een scheermesje. Want pijn verlicht. Pijn die maakt dat ze wil blijven leven, dat ze voelt. Iets voelt. Het gezin waar ze woont redt haar. Vanaf die nacht kan ze zonder lichamelijke pijn en, met heel veel dagelijkse strijd, zonder verdoving. Omdat dat moet. Soms alleen kan ze de bodem waartegen ze zich moet afzetten om boven te komen niet vinden. En watertrappelen kost zo veel energie. Ze kan zich nergens aan vasthouden. Soms aan iemand, dat wel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *