GregMcMahan / Pixabay

‘Dat ik hier over ga en jij daar over’

Echt serieus waar. Dat zei de man der mannen echt. En geeneens gedurende datgene waar ik hem in eerste instantie voor aangenomen had. Want dan had ik het gesnapt. Of in ieder geval gewoon gedaan wat hij had gezegd want dat zit er in, dat volgzame. Zoals jullie weten. Nee, dit uiterst aantrekkelijke toonbeeld van macho zijn bedoelde het anders en zei dus, ik sta nog steeds versteld, dat is duidelijk: ‘Jij gaat over dingen in huis en ik ga over de auto.’ Hij zei trouwens auto’s in het meervoud maar hij heeft nogal weinig overzicht inzake geldzaken. En hij houdt van auto’s dus is hem dat vergeven.

Na deze in alle ernst uitgesproken woorden ging hij naar buiten om iets vaags te doen met water en een sproeier en mijn autootje en liet mij achter met de afwas en zonder theedoek. Dat laatste gaat dan weer iemand anders over daar in dat huis. Voorlopig dan naar ik heb begrepen. Nu is het enige dat ik in mijn voormalig huwelijkse staat enigszins onder controle had de was en de strijk. Wassen gaat vanzelf en strijken is therapeutisch. Plus dat ik van kleding hou dus ook van het stapeltjes maken hiervan. Op kleur. Als ik kastruimte heb. Wat ik niet heb. Maar ik dwaal af.

Hij liep dus naar buiten. Die sproeier doet het nog niet trouwens. En ik sproeide nog iets verontwaardigd naar zijn hoofd. Want wat nou? Ga jij mij vertellen wat ik doen moet? In huis dus? Ook qua inrichting? Ik heb mijn laatste drie onderdaken ingericht met spullen uit de Kringloop en het huis daarvoor door een binnenhuisarchitect. Ik vind het al snel goed dus. Ik heb ook geen enkel idee, haat Ikea en een woontijdschrift heb ik nog nimmer in mijn handen gehad. Behalve als ik daar zelf wat in gepubliceerd had en dan was het over de mens achter de meubels en dingetjes en niet over de spullen zelf. De dame die nu nog de scepter zwaait daar in dat huis is wel heel erg van de spullen. Heel veel spullen die zij barok of brocante of weet ik wat noemt en die in mijn ogen nogal overdadig zijn. Als in veel. En als in veel toeters en bellen. En goud en krullen en nogmaals veel. Maar ik dwaal weer af.

Ik heb geen spullen meer, buiten een viertal verhuisdozen met ik meen me te herinneren een servies en wat spullen die van mijn oma zijn geweest en waar ik ook niet aan gehecht ben. Want ik heb afgeleerd me te hechten aan spullen, dat maakt het ontvluchten aan een meneer er namelijk best moeilijk op. Ditzelfde geldt niet voor schoenen en tassen. Maar dat is anders en ik dwaal af.

Waar het op neer komt is dat er een soort van rolverdeling ontstaat. Ik noem het een rollenspel want ik ben absoluut geen goede huisvrouw en het interesseert me ook geen moer waar mijn kaars in brandt en waar ik op zit. Ik vind het echter wel vermakelijk. Nog net niet zo dat ik vrijwillig naar de Blokker ga voor theedoeken. Of koop je die bij de Hema? En wat voor kleur hebben die dan tegenwoordig? Qua hip? Het is dat mijn ruitensproeier het niet lekker doet anders was ik even een winkelcentrum in gedoken.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *