1950 Benjamin SpockToen mijn dochter werd geboren kreeg ik van mijn moeder een oude uitgave van Dr. Spock. Een soort opvoedbijbel geschreven ongeveer 10 jaar voor mijn geboorte. Kun je nagaan. Nu was ik het type moeder die al in paniek raakte als in de destijds ook populaire Ouders van Nu stond dat het derde tandje linksonder met 17 maanden door moest breken en dat mijn kind dan pas dat tandje kreeg drie dagen later. Ik was dus in een voortdurende staat van machteloze onzekerheid want hoewel beide kinderen al snel rap van de tongriem waren gesneden bleken ze ook beiden geen hardlopertjes te zijn met betrekking tot de motoriek. Er zijn dingen die achteraf voorspelbaar waren geweest maar dat besef je dan niet in je neiging tot perfectionisme en daardoor eeuwige tobberigheid.

Die Spock echter pleitte voor genieten van het kind. En het naar behoefte suf te knuffelen. Dat deed ik dus, hoewel ik van huis uit geen voorbeeld had. Mijn vader had kleine maar heel sterke handen en als hij je over je bolletje aaide lag je kop er af. Van mijn moeder herinner ik me geen enkel lichamelijk contact. Ook het voeden van de baby diende in de ogen van deze pediater naar behoefte te geschieden. Mijn dochter deed ongeveer 3 uur over de verplichtte 30 cc flessenvoeding dus na een uur pauze begon de volgende worsteling weer en mijn zoon wilde non-stop ‘iets’ in zijn mond en diende dus voortdurend afgedopt te worden. Ik heb dat overleefd en zij ook.

Dit naar behoefte aandacht en voedsel verschaffen stond lijnrecht tegenover de tot in ver in de veertiger jaren van de vorige eeuw geldende slogan van rust, reinheid en regelmaat. Waar ook wat voor te zeggen is. Een combinatie van die twee opvattingen is eigenlijk de beste. Zoals bij alles de middenweg verkiesbaar is boven opgelegde regels. Maar ook in het verschaffen van deze heilige drie-eenheid was ik niet onfeilbaar. De reinheid zorgde de hulp voor, rust had ik zelf niet in mijn hoofd en regelmaat is iets waar ik niet goed in ben. Maar ook dat heb ik overleefd en zij ook.

De afgelopen jaren heb ik doorgebracht zonder naar behoefte geknuffeld worden, regelmatige maaltijden en ook zonder de drie R’s. Daar is op een best bijzondere manier een eind aan gekomen. Mijn ene huisgenoot is nogal van het knuffelen en de andere knuffel ik gewoon. Dan zit ze een beetje onwennig te draaien maar daar heb ik poep aan. Rein is het daar wel in huis, hoewel ik me met moeite een weg kan banen door de verzamelde spullen die overal opgestapeld liggen. Regelmaat is ver te zoeken. De ene keer is het 2 uur ’ s nachts dat ik uitgepraat ben en de andere keer sukkel ik om 8 uur al in slaap op de bank. Komt ook door hun totaal andere kijk op de televisie. En hoewel er noch in hun, noch in mijn best onverkwikkelijke situatie wezenlijke veranderingen bespeurbaar zijn, alles staat op losse schroeven en de bodem bestaat uit drijfzand, is er wel rust. Rust in mij. Plus dat ze geweldig kookt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *