Jankert ~ IngeborgBaumann.com

Ik had een bloedmooie BFF op de middelbare school. Onwijs gaaf koppie, op haar 16de een paar tieten die je recht aanstaarden en een taille die zo slank was als mijn linkerdij. Dit alles bekroond met lang Barbiehaar, zoals van de echte, niet van die opgeschilderde doos die nu krampachtig overal opduikt met haar getatoeëerde vent. Ze heette nog Carolien ook, wat wil de gemiddelde hormonaal gestoorde gymnasiast nog meer?

En hoewel die borsten ook aan mijn lijf prijkten, zelfs mooier, ik won er later wedstrijden mee, had ik toen al geen lang haar, 10 centimeter te korte benen en sproeten. Edoch, kwamen we samen de disco in, die boven AH waar heel middelbaar Haarlem het eigenlijk nu nog over heeft, was het pleit snel beslecht. Zij zat mooi te zijn op de paarse velours banken, ik lag daar verstrengeld of was aan het dansen met een Brian Ferry lookalike. (van Roxy Music jongere lezers, geilste zingende gentleman van die tijd)

Werd zij verliefd op die ongelooflijk knappe, op een Indiaan lijkende lange knul, we zullen hem Peter noemen want zo heet hij, was het een ramp. Peter kuste me in weer een andere club en woonde binnen 3 dagen bij mij. Zijn vriendin en mijn vriend hadden het nakijken.
Dat deed je toen.
Er werden wat dekbedden uitgewisseld en beloofd op de katten te passen en je had gewoon weer een nieuwe liefde die soms lang, soms kort duurde. Ik persoonlijk was nogal vlinderend en beseffen dat jongens of mannen gevoelens hadden, dat was niet aan de orde.

Carolien in al haar schoonheid had dat niet. Ze wilde wel maar ze had het niet. Op een avond ontmoette mijn vader haar. We laten in het midden waar maar het kwam er op neer dat mijn moeder hysterisch werd toen ze de locatie vernam. We raakten met hem en nog een uit de band gesprongen papa, die van Peter, aan de praat.
Carolien vroeg aan mijn redelijk beschonken paps wat het nou was, dat zijn dochter haar linker wenkbrauw slechts hoefde op te trekken om de hormonen van de aanwezige boys onmiddellijk in slagorde van ‘kunnen we zo snel mogelijk verkering krijgen zodat we elk etmaal een stuk of wat keren de piemel kunnen inbrengen’.
Pappa legde dat uit, hij was dronken dus eerlijk: ,,Je hebt het niet meid, je hebt geen sexappeal.’’

Ik weet niet meer wat Carolien antwoordde. Uiteindelijk was ze eerder getrouwd dan ik en ook weer eerder gescheiden. Maar dat sexappeal bleef me intigeren, nu nog. Hoe kan het dat een kalende man, ongeschoren en zo zat als een Maleier onmiddellijk zorgt voor een nat broekje mijnerzijds? Hoe kan het dat een verwend jongetje van toch bijna middelbare leeftijd met een bindingsprobleempje onweerstaanbaar is? Terwijl goed geconserveerde heren met een baan en een maatpak totaal geen geilheid bij me opwekken?

Het is mij een raadsel. Het heeft dus blijkbaar niets te maken met uiterlijkheden. Het heeft ook niets te schaften met boeren en scheten. Beiden doen dat.
Alle mannen doen dat. Alle vrouwen ook trouwens. Humor, zoals ik eerder als voorwaarde stelde, is het ook niet helemaal. Carolien was best grappig en die ondermaatse heer van mijn laatste date zelfs hilarisch. In allerlei opzichten. Maar daar ik na het gymnasium door ben blijven leren wil ik aan dit onderwerp graag een plenaire discussie wijden. Desnoods met www.hoemannendenken.nl. Die allemaal nerds blijken te zijn maar wel sexy. Denk ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *