Langzaam edoch zeker begin ik de leeftijd te bereiken dat ik de man snap. Echt helemaal doorgronden zal ik ze nooit maar dat wil ik ook niet. Snap ik ze namelijk helemaal zal ik er waarschijnlijk niets meer aan vinden. Als individu zijn sommigen absoluut te pruimen maar als soort blijven ze een raadsel en dat is voor alle partijen beter.
Wat ik heb ontdekt is baanbrekend. Mannen vallen op ziek, zwak, misselijk, sneu, onzelfstandig en dus afhankelijk. Dat vinden mannen mega lekker. Dan kunnen ze namelijk de rol van ridder in nood, superman al dan niet met borsthaar, sterke schouder en superieure beschermer op zich nemen. Vinden ze geweldig, echt. Dat komt waarschijnlijk omdat we de man hebben gedegradeerd tot slap afgietsel van ons, de vrouw. Ze moeten ons namelijk snappen, helpen, meedenken en een gedeelte van het huishouden op hun inmiddels zielig afhangende schouders nemen. In plaats van op jacht gaan naar voedsel, pompen in de sportschool en orale seks genieten in de pauze van een voetbalwedstrijd, al bier ingooiend. In plaats van de gin tonic die hip is.
Logisch dat ze hun mannelijkheid slechts nog kunnen bewijzen als we sneu zijn. Voorbeeldje: ik ontmoette mijn huidige lief op het toppunt van mijn zieligheid. Ik was echt helemaal blut, had geen werk, geen onderkomen en ik bleek een kwaadaardig plekje te hebben wat hoognodig uit het lijf verwijderd moest worden. Kijk, dat is nog eens een uitdaging voor een man. Lief wierp zich op als verzorger, chauffeur, geldverstrekker voor even en bood me een dak boven mijn hoofd. Mij restte dankbaarheid. Wat ik ook was overigens. De rollen lagen vast en waren verdeeld zoals het verschijnsel man ze waarschijnlijk het prettigst vindt. Ik was, eerlijk is eerlijk door de geboden hulp van man, snel over alle kommer en kwel heen. Werd beter, vond een baantje, verhuisde met man en poes naar mijn eigen huis en ik begin voorzichtig te denken dat ik er bijna ben. Wat ook is gebeurd is dat de rollen anders zijn verdeeld en geloof me; man is het daar niet altijd mee eens. Als ik bij nacht en ontij in mijn uniformpje de deur uit vlieg ga ik er van uit dat de boel gestofzuigd is als ik terug kom. Om maar wat te noemen. Hij doet het maar zijn rol is in zijn ogen aan het wankelen.
Zo volgde ik een gesprek van mijn dochter met haar vriendin. Vriendin was een beetje treurig want de man in wie ze toch een jaar van haar leven had gestoken -ze zijn nog jong dus een jaartje kan er wel van af- haakte af omdat hij zoals hij beweerde een ‘kader’ nodig te hebben. Een rol dus. Moeder van vriendin, mijn leeftijd, had voorgesteld om een agenda op te stellen. In 2019 samenwonen, jaar later een kind en twee jaar daarna de tweede. Vaste baan daarvoor nog en een huis met hypotheek ook maar meteen. Dat gaan vriendin niet doen. Ze gaat voor 5 weken alleen naar India. Want we zijn niet sneu, we redden ons wel. Dat is onze redding maar maakt ons niet sexy. Jammer dan.

6 thoughts on “Sneu is sexy

  1. Jij scheert wel meteen alle mannen over één kam, Ingeborg. Ik ben juist nogal klaar met sneue types. In mijn ogen zijn zelfstandige vrouwen sexy. En dat bedoel ik geen feministes, maar vrouwen die hun geestelijke hebben opgeborgen, zodat het hun leven niet blijft beheersen.
    Vrouwen die rust, tevredenheid en zelfvertrouwen uitstralen vind ik sexy.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *