Er was een tijd dat ik me noodgedwongen afsloot voor alles wat maar een beetje naar sociaal contact neigde. In real life dan. Of sociale media was ik op het asociale af prominent aanwezig en blogde dat het een lieve lust was over de lusten en lasten van mijn dagelijks leven. Niet eens allemaal overdreven. Het was wat het was en dat was niet niets. Toen.

Sosjowen

Nu mijn leven bijna weer als normaal bestempeld kan worden, helemaal normaal zal het nooit worden want dat zit niet in me, moet ik natuurlijk een beetje sosjowen. Dat hoort er bij. Ik moet naar verjaardagen, mijn moeder vergt enig onderhoud en ik krijg zelfs uitnodigingen voor reünies en partijtjes en zo. Nu moet ik zeggen dat ik van mensen houd. Echt. Ik kan me in alles en iedereen verplaatsen, bied een oor en een hand en zelfs goede raad gaat me redelijk af. Voor korte tijd. Snel. Vluchtig. Handig trouwens als je doet wat ik, nooit genoeg maar wel fijn, doe. Ik moet vaak binnen een half uurtje doordringen in een situatie of mens teneinde daar een stukje over te schrijven. Dat kan ik.

Afspraken

Moeilijker wordt het als er meer aandacht nodig is. Behalve voor mijn kinderen dan, daar kan ik niet lang en vaak genoeg mee of bij zijn. Zelfs zwijgend. Maar Lief bijvoorbeeld is nogal breedsprakig en heeft het vaak over iets. Dat wordt al moeilijker. En buiten dat kringetje wordt het een probleem inmiddels. Is dat de leeftijd? Zou het nu echt waar zijn? Ben ik officieel oud?
Afspraken, buiten de werkdingetjes om, zijn pas leuk als ze worden afgezegd. Alsof je een cadeautje van vrije tijd krijgt die je zelf in mag vullen. Als extraatje. Geen gedoe met wat moet ik aan, waar ga ik parkeren, hoe laat kan ik weer weg? Zelf iets ondernemen met iemand doe ik zelden en zo ja kan ik een lunch aan maar niet veel meer. Ik lijk wel een zonderling te worden.

Moet ook gezegd worden dat als ik dan op een verjaardag of feestje ben, ik weliswaar niet als laatste het licht uitdoe maar dat ik wél leuk ben. Oprecht geïnteresseerd en best grappig. Ik dans, eet, converseer en doe als de beste. Niet lang maar wel intens. Ik vergeet alle namen maar nooit meer wat de mensen doen en zijn. Ik voel zelfs een beetje aan wat ze denken. Dat maakt alles vermoeiend, denk ik. Ik had dat vroeger niet zo. Ik heb het nu zelfs bij de supermarkt, dat ik emoties als kogels op me af krijg gevuurd van mensen die ik niet ken.

Ik neem me bij deze toch voor om meer te ondernemen met vrienden, kennissen en bekenden. Niet alleen op sociale media maar voor het echgie. Desnoods het Pieterpad met een oude vriendin of een halve dag winkelen met een andere.Trek allemaal je agenda en laten we wat afspreken. Geen geneuzel van ‘laten we het over de winter heen tillen’ maar nu. We kunnen het altijd nog afzeggen. Dat is ook al fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *