Trust me, honey ~ IngeborgBaumann.com

Vertrouwen is een veelomvattend begrip. Het is de bereidheid om afhankelijk te zijn van een ander. Het betekent geloven dat iets goed zal gaan of dat iemand eerlijk is. Ook houdt het een zekere verwachting in. Bereidheid, geloof en verwachting, het is nogal wat.

Ik heb daar moeite mee, met vertrouwen. Heel erg zelfs en al heel lang. Dat uit zich in allerlei dingen. De manier waarop ik mijn vingers een voor een moest zien recht te trekken na een half uur naast mijn ex in de auto te hebben gezeten met mijn hand krampachtig geklemd om dat beugeltje dat naast je hoofd zit. De vakantieritten waren een hel. Waarom ik dan niet reed? Dat was niet aan de orde. Het is tekenend voor me dat de meeste mannen met wie ik verkeerde niet in het bezit waren van een rijbewijs. Doorbraak in dit trauma was deze zomer toen ik achter op de motor van mijn zoon zat die niet bekend staat om zijn rustig rijgedrag. Niet alleen vond ik het geweldig maar het feit dat ik een ongeleid projectiel op een projectiel vertrouwde was een openbaring.

Overgave en vertrouwen op het gebied van seks is ook een al decennia durend probleem. De redenen zullen we maar in het midden laten en zijn niet zo dramatisch als het hier klinkt. Het is meer dat ik blijkbaar al sinds mijn jonge puberjaren de indruk wek dat er met me te sollen valt. Met als gevolg dat ik me lichamelijk graag laat domineren, daarbij stiekem toch de touwtjes in handen neem,  maar vertrouwen doe ik geen hond meer. Gelukkig begint hier ook wat verandering in te komen sinds de man der mannen me tijdens onze eerste fysieke ontmoeting vastberaden een sjaal voor mijn ogen bond. Zo! Niet lullen maar poetsen muts! Dat lukte. Geestelijk vertrouwen duurde nog even maar ook dat begin ik langzaam te leren bij hem. De rest van het mannelijk geslacht heb ik nog wel wat bedenkingen bij. Maar dat houdt me netjes.

Vertrouwen in artsen, psychologen en ander medische mensen heb ik nog steeds niet. Zo’n huisarts kan ook met de hakken over de sloot zijn geslaagd en die praatmevrouw bedoelt het vast goed maar heeft het ook maar uit een boekje. Vertrouwen in de regering heb ik überhaupt niet en bij het sociale stelsel zet in niet alleen vraagtekens maar ga er gewoon maar van uit dat het een totaal ondoorzichtig en corrupt systeem is.

Rest me dus het vertrouwen in mezelf. Dat heb ik ook niet zo erg. Ik ken mezelf inmiddels als geen ander. Ik weet dat als ik me ergens in vastbijt dat het meestal lukt want ik heb een sterke geest. Ik ben afgekickt van alcohol en nog zo wat verslavende middeltjes zonder hulp. Gewoon omdat het moest. Maar dat was niet voor mezelf maar voor diegenen die me liefhebben en niet zonder me kunnen. Was ik doorgegaan met deze vorm van zelfdestructie was ik gewoon dood gegaan. Simpel. Ik heb alleen nog niet het geloof en de verwachting dat als ik focus op betere tijden dat die dan ook realiteit worden. Voor mezelf dan. Ik kan anderen daar wel mee helpen. Ik moet dus leren op mezelf te vertrouwen om en voor mezelf. Dat is moeilijk. Maar niet ondoenlijk. Lijkt me. Denk ik. Toch?

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *