Ik betrapte me er gisteren op dat ik op Twitter een heel lieve en blije opmerking van een jonge vrouw over haar vriendje af serveerde met de opmerking ‘dat doet ie nu maar het is over een jaar anders’. Ik was niet de enige die dat deed. Met mij nog iemand die niet bekend staat om zijn subtiliteit. Maar een onwijs lieve kerel is. In mijn ogen. Na de tegenwerping van het meisje, dat we verbitterde en zure mensen zijn, sputterden we eigenlijk nog veel te lang door.

Wat is er aan de hand? Waarom doe ik zo? Ik praat even alleen voor mezelf want ik praat graag over mezelf. Waar de bitterheid vandaan komt weet ik. Maar dat ik het potdorie ook toelaat in mijn leven en het zelfs naar anderen toe uit, dat gaat me te ver. Ik zei al eerder dat, op gezondheidsproblemen na, alles wat ik heb meegemaakt in principe natuurlijk mijn eigen leipe schuld is. Ik was degene die er bijstond en het liet gebeuren. Ik was degene die haar kop in het drijfzand stak en niet luisterde naar goed bedoelde adviezen en raad. Ik was die sufkut die in zee ging met die kerels waarvan ik op mijn gemanicuurde vingertjes af kon tellen dat ze voor de hond zijn kont niet deugen. Want dat wilde ik toch zo graag? Ik wilde toch niet zo’n 9 to 5 type dat zijn sloffen aantrekt zodra hij thuis is en jolig roept: ‘Wat eten we vandaag vrouwtje?’  Ik wilde toch in de maling, in de zeik genomen worden omdat ik genomen wilde worden door mooie en spannende mannen?

Nou ja, dat wilde ik niet natuurlijk. Maar ik heb het wel laten gebeuren. Dus ik kan het niemand anders kwalijk nemen dan mezelf. En die oetlullen natuurlijk. Die ook. Hoewel ze beiden een stigmaatje hebben en ik dat wist. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat geen enkele vent deugt. Er zitten heus wel fijne exemplaren tussen. Er is een tijd geweest dat ik die niet herkende als zodanig en daar heb ik nog steeds moeite mee. Met vertrouwen. Dat zal wel nooit overgaan. Ik vertrouw met moeite op mezelf, laat staan op iemand anders.

Maar wat ik dus absoluut niet moet doen, buiten mijn normale sarcasme waarmee in mezelf meer in de maling neem dan iemand anders, is verbitterd zijn. En dat al zeker niet uitdragen naar anderen die hoopvol en vol vertrouwen ook staan in het leven. Ik moet daar echt voor uitkijken en oppassen. Ik heb mezelf daarmee namelijk. En ik heb mezelf al genoeg aangedaan en daarmee diegenen die me het meest aan het hart gaan ook.

Vanaf heden zal ik gevoelig, begrijpend en uiterst aardig zijn. Op mijn manier dan. Want ik blijf een bitch natuurlijk.

 

2 thoughts on “Uitkijken en oppassen nu!

  1. Er bestaat dus zoiets als een uiterst aardige, gevoelige en begrijpende bitch? Of moet ik de zaak uit elkaar trekken en bestaat er een vrouw die uiterst aardig, gevoelig en begrijpend is maar soms een bitch? De laatste ken ik. De eerste ben ik nog niet tegengekomen maar voeg haar graag toe aan mijn lijstje met kleurrijke personen. Daar kan ik er niet genoeg van hebben.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *