Van je foutjes leer je ~ IngeborgBaumann.com

Ze zat omgekeerd in mijn buik en was veel te laat. Die twee dingen zijn nooit veranderd. En er zijn de afgelopen 25 jaar momenten geweest dat mijn hart brak. Of dat ik barstte uit mijn voegen van trots juist door die twee eigenschappen. Dat omgekeerde in denken en handelen zette zich namelijk voort in het leventje van mijn dochter en dat is niet de makkelijkste weg. Soms kon ik met haar mee verdwalen, ik ken die weg namelijk maar al te goed. Soms kon ik haar niet eens troosten.

Om te beginnen besloot ze, onder dwang, dat ze veertien dagen te laat geboren wilde worden. Vervolgens had ze niet eens de, toch nodig zijnde om te overleven als baby zijnde, zuigreflex onder de knie. Hoe het daar nu mee zit wil ik niet weten. Praten deed ze eigenlijk onmiddellijk al en daar is ze niet mee gestopt. Lopen deed ze pas na 2 jaar en dat heeft ze nog niet helemaal onder de knie, getuige wat valpartijtjes in haar geschiedenis. Op de kleuterschool pakte ze iedereen in, met haar krulletjes en eigenwijze koppie. Dat kon haar niet redden op de basisschool, op het moment dat ik als trotse moeder naast haar mocht zitten in groep 1 teneinde haar werkjes te bewonderen wist ik dat al. “Mamma, van je foutjes leer je zegt juffie.” Als dat zo zou zijn dan was ze nu professor. Het kostte haar heel veel pijn en moeite om de basisprincipes van het lezen en schrijven te leren. Overigens leest ze nu meer boeken dan ik en schrijft ze bijna beter. We kregen net nog geen hekel aan elkaar, we moesten namelijk elke dag oefenen. Elke dag dus.

Mijn hart huilde soms. Dat ze drie uur bezig was om voor het kersteten op school haar lievelingstoetje te maken en dat niemand het lustte. Kutkoters. Dat haar vriendinnetje het in haar kop haalde ook nog met iemand anders te spelen. Rotmeid. Dat ik elke avond weer probeerde haar in haar eigen bedje te laten slapen terwijl ik wist dat ze bang was. Klotengeesten. Dat ze op 13 jarige leeftijd toegaf aan een zootje andere onzekere pubers terwijl ze eigenlijk met haar poppenhuis wilde spelen. Achterlijke rokende en drinkende shitzooi. Er is zelfs een tijd geweest dat ze zo’n hoody droeg van H&M. Dat ging me echt te ver.

Ze was 18 toen ze, eigenlijk recht vanuit de ouderlijke slaapkamer waar vaak een extra matrasje lag voor haar en haar broer, dorp en huis verliet. Ik was daar trots op. Naar een ander dorp genaamd Haarlem maar al snel daarna naar de stad waar het gebeurt Amsterdam. En, moge dit een hart onder de riem zijn voor alle vaders en moeders wiens hart breekt of juist zwelt bij tijd en wijle, het is het gaafste wijf van de wereld geworden. Gewoon wel even een eigen bedrijf starten he, Trashformers. Waarin ze op virtuoze wijze haar smaak, inzicht en sociale capaciteiten combineert met moed en vertrouwen in wat ze is en wat ze kan. Wat nou: ‘leren van je foutjes?’ Leren van waar je goed in bent! Daar draait het om.

Rotjuf van de basisschool.

 

2 thoughts on “Van je foutjes leer je

  1. Heerlijk verhaal, een kindertijd blijft een mooie herinnering voor elke moeder of toch bijna voor elke.
    ze hangen aan je vast en blijven zolang mogelijk aan je kleven, je kinderen. Trots en ” moest dat nou” volgen elkaar geregeld af tijdens jullie samenzijn.
    En plots voor je het weet zijn ze volwassen en leven hun leven, en jij zag dat het goed was …kan ook anders lopen, heb je even geluk gehad ….Eind goed al goed , maar je taak is nog niet volbracht , neen moeder zijn is een levenstaak…….!!!!!

  2. O, ik ken dat hele traject van hoop, wanhoop, zorgen, het niet meer weten, de negatieve en positieve invloeden van buitenaf, de hoogte- en de dieptepunten en ben, net als jij, nu zo trots als een pauw. Ik heb er drie en het zijn prachtige mensen geworden. Gefeliciteerd Ingeborg!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *