We zijn er bijna…

Even voor de beeldvorming: ik ben opgegroeid in Velsen. Maar dat was in Santpoort. Weliswaar in Noord, maar toch ‘op stand’, zoals mijn moeder van 87 nog steeds zegt. Om die stand in stand te houden ging ik dus niet naar het Ichthus, toen nog in IJmuiden, maar moest als enige puber dagelijks de bus of fiets pakken naar een chiquer lyceum op de rand van Heemstede. Ik vond dat niet fijn, maar in die tijd had je nog niets te zeggen.

Rasechte IJmuidenaar
Na verkering te hebben gehad met wat Haarlemse jongens kwam ik in een foute nachtclub een rasechte IJmuidenaar tegen. De schok voor paps en mams was immens toen ik bij hem introk. Hij woonde aan de Doorneberglaan. Ik vond IJmuiden leuk, maar de verkering had last van het omgekeerde. Die wilde ‘op stand.’ Dus kocht ik een piepklein boerderijtje op de Driehuizerkerkweg, dat kon toen nog. De IJmuidenaar ging en mijn ex-echtgenoot maakte zijn entree. Hij kwam uit Santpoort en we hebben ruim 25 jaar in Driehuis gewoond. Heel fijn en comfortabel maar echt thuis voelde ik me nooit.

Terug naar mijn roots
Dus na de scheiding kwam ik weer in IJmuiden terecht. Door wat onverkwikkelijke gebeurtenissen ben ik daarna zes keer verhuisd buiten Velsen, maar ik hield mijn huisje aan. Tot ik mijn tegenwoordige lief tegenkwam, een rasechte Amsterdammer en dat hoor je. Hij was uit Amsterdam vertrokken, zoals zovelen, om respectievelijk in Almere en in West-Friesland te gaan wonen. Maar toen we gingen samenwonen wilde ik, als het moest kruipend, terug naar mijn roots. Hij ging mee omdat hij van me houdt.

Niet van harte
Mijn vriend had echter een nogal mismoedig beeld van IJmuiden. Ik sleepte hem dus van duinen naar strand. Van strandtent naar visboer. We wandelden, fietsten, kwamen bijzondere mensen en in het wild levende dieren tegen, Café Middeloo werd weer een soort thuishaven en hij vond ook dat het IJspaleis het in de rij staan waard was. Maar het ging allemaal niet van harte.

Mijn thuis wordt zijn thuis
Tot we een weekend weggingen en we op de terugweg in het halfdonker langs het kanaal reden. Juist ja, die weg vlak voor het pontje waar de lichtjes en de pijpen van de Hoogovens het beeld domineren. Waar op dat moment ook een enorm cruiseschip voer. Waar je een bekeuring krijgt als je harder dan 50 kilometer per uur rijdt. Waar je nu niet meteen een lieflijk beeld van IJmuiden krijgt. Maar lief zei plotseling: ‘Toch heeft het wat, hè schat. Dat ruige, dat echte. En ach, paar kilometer verder loop je een hert tegen het lijf.’ Toen wist ik het. We zijn er bijna. Mijn thuis wordt zijn thuis.

Ingeborg Baumann

Eerder gepubliceerd op .IJmuiden.nl citymarketing Velsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *