‘Weet je nog wel, oudje…’

Eerste teken dat we nogal aan het aftakelen zijn was dat we de dag van aankomst in het tropische bejaardenoord besloten om in de kantine van het kampement te gaan eten. Het hakt er in, zo’n vlucht in het holst van de nacht. Vooral bij mij, wel gewend om bij nacht en ontij op Schiphol te moeten aantreden maar desalniettemin prijs stellend op minimaal 8 uur tussen de klamme lappen. Maar goed, de insteek van deze welverdiende vakantie was het ultieme nietsdoen met de bakkes in het zonnetje en dan kom je al gauw uit op de Canarische Eilanden als de beurs krap en de nood hoog is. Niets mis mee overigens en dat vinden talloze bejaarden met ons. Ook wel weer goed voor je ego want geloof mij, in bikini aan het zwembad hangen omgeven door jong, strak en lekker valt niet mee. Ik ben nogal ijdel.
Aldus besloten trok ik mijn hakken aan, kantine was 3 seconden verwijderd van het huisje dus dan kan dat, en op naar het diner. Er werd gevraagd of we wilden opscheppen van het buffet maar dat ging Lief te ver, het was geen oorlog tenslotte. De aanwezige ouwetjes van onze leeftijd, mannen gekleed in geruit overhemd met korte mouwen en driekwart vlotte pantalon voor de dames, hadden het naar hun zin en zaten lekker te smikkelen van de schnitzels en frietjes begeleid door een enorme fles mayo. Die Canarios weten wat we lekker vinden.

Op het hoogtepunt van de avond, 7 uur dus want op onze leeftijd maak je het niet meer zo laat, verscheen een meneer met lang haar en een snor, soort oudere motormuis. Met een gitaar. En een stem. Die ging spelen en zingen dus. Dat spelen deed hij lang niet slecht. Het zingen wel en totaal onverstaanbaar. Dat schept een niet mis te verstane band tussen het publiek dat natuurlijk te beleefd was om te gaan zitten lachen. We probeerden dus te gaan raden wat de man aan klassiekers ten gehore bracht. Het aloude ‘Mississipi, ooit vertolkt door een zangeres die een dermate grote spleet tussen de voortanden had dat al die sisklanken er vlijmscherp uitkwamen, was gauw geraden. Puntje voor mij. Neil Diamond heeft wat diepere teksten maar we kwamen er uit met z’n allen. I am, I said zorgde voor een topscore van de Limburgse ex- rocker naast ons. Zat een half litertje bier in, ze houden in Spanje ook rekening met Duitsers, en de opwinding over de overwinning zorgde bijna voor een infarct maar blij dat we waren! Bij Jailhouse Rock wist niemand meer wat de artiest zong maar gingen de rollators spontaan aan de kant.

De moraal? We hebben ons kostelijk vermaakt en nog lekker gegeten ook. Zelfs zo dat we de volgende avond weer gingen want er zou een andere meneer met een orgel komen. Ook met een klassiek repertoire en dit keer wel verstaanbaar dus we konden meezingen. En aan het eind van de week zijn we nog een keer geweest want toen waren er twee sappige Spanjaarden en een lekkere Spaanse die met de castagnetten klepperden en de voetjes stampten. Ik vond dat leuk. In Kenia keken we ook naar springende Masai en dorpelingen die een rituele dans deden en dat vonden we ook leuk. Op persreis naar een decadent ski-oord keek ik ook naar slechte strippers in een door Russen opgefokte sfeer. Ik bedoel maar. Het is vakantie en we worden wat milder.

Written by 

Omdat ik altijd bleef schrijven en dat goed deed kwam ik een jaar geleden in contact met een bedrijf dat me leuk vond en me een freelance contract aanbood. Na wat aandringen werd dat omgezet in een baan voor 40 uur. Dus vulde ik fluks mijn verzameling kokerrokjes aan, buiten copywriten mocht ik ook de marketing doen en dat vraagt natuurlijk om dominant kleedgedrag, en reisde elke dag twee uur om het zuiden van het land te bereiken. Ik vond het nog leuk ook. Lees verder op mijn about-pagina.

10 thoughts on “‘Weet je nog wel, oudje…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *